Veel van zijn generatiegenoten zijn ons de afgelopen jaren ontvallen. Maar de altijd goedgemutste pianist Herbie Hancock is nog steeds alive & kicking.
Het kan vanwege zijn verreikende invloed ook toeval geweest zijn, maar: de muziek van Herbie Hancock hing tijdens de openingsdag van North Sea Jazz 2025 de hele dag in de lucht. De headliner in de Hudson was de band van saxofonist Branford Marsalis, met wie hij in de jaren 80 twee keer samen op North Sea Jazz speelde. En zijn set in de Amazon werd voorafgegaan door een concert van het Rotterdams Philharmonisch Orkest met symfonische muziek van Wayne Shorter, met wie hij ooit in de band van Miles Davis speelde en ook vijf keer samen op North Sea Jazz stond.
Herbie’s eigen band bestond vrijdag net als in 2022 uit trompettist Terence Blanchard (die net als Marsalis ooit zijn sporen verdiende in de band van drummer Art Blakey), gitarist Lionel Loueke en bassist James Genus – enkel drummer Jaylen Petinaud was nieuw. Loueke en Hancock speelden in 2005 voor het eerst samen op Blanchard’s album Flow, en hij maakt inmiddels al jaren deel uit van Hancock’s groep.
Hancock, Blanchard en Loueke delen een voorliefde voor gekke effecten en onverwachte klanken. Hancock wordt al decennialang bewonderd en bekritiseerd omwille van zijn openheid en enthousiasme voor synthesizers, vocoders en keytars, die vrijdag alle drie van de partij waren. Maar ook Blanchard bewerkte het geluid van zijn trompet zodat hij bij momenten als een blazerssectie klonk, en Loueke vervormde de klanken van zijn gitaar soms dusdanig dat het leek of hij ook keytar speelde.
Geen van de drie moesten ze het echter van die snufjes hebben. Blanchard riep evenzeer de sfeer van de traditionele jazz uit New Orleans op, Loueke speelde bij momenten muziek die aansloot bij wat in zijn geboorteland Benin al eeuwenlang weerklinkt, en Hancock switchte zoals gewoonlijk soms om de paar seconden tussen zijn synthesizers en zijn piano, soms voor niet meer dan een slotakkoord.
De band vloog uit de startblokken ‘Butterfly’ en ‘Actual Proof’ van het album Thrust uit 1974, met alle effecten op stand elf. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk, al werden de thema’s wel heel haastig afgehaspeld – dit leek, ook gezien de lange solo’s, vooral als opwarming bedoeld. Beter was een dan weer opvallend gezapige, maar geslaagde uitvoering van ‘Footprints’ van – heb je hem weer – Wayne Shorter, waarvan Hancock in 1966 mee de originele versie opnam.
Vervolgens vond Herbie het tijd voor een inspirerende boodschap, die hij echter op zijn Herbies doorheen zijn vocoder besloot te verkondigen. ‘Do you like everyone in your family?‘, begon hij verrassend, in zijn vreemde stemmetje dat het publiek meteen aan het lachen bracht. Maar de boodschap was ernstig: spanningen en conflicten zijn er in alle families, maar we zijn, als mensheid, wel één grote muzikale familie, aldus Hancock, ‘allemaal broers en zussen en iedereen daartussen.’
Er volgde een van ingetogen naar uitgelaten en terug stuiterende song waarin Loueke zong in één van de West-Afrikaanse talen die hij beheerst, terwijl Hancock zijn keytar omgordde. Die kwam goed van pas tijdens een medley van ‘Hang up Your Hangups’, ‘Rockit’ en ‘Spider’ die uitmondde in een moddervette ‘Chameleon’, waarin de 85-jarige Hancock als een jong veulen op en neer sprong, al snel gevolgd door zijn breed grijnzende bandleden. Het publiek in de zaal genoot met volle teugen.
Er zijn weinig muzikale genieën waarmee je zoveel lol beleeft als met Herbie Hancock. Hopelijk mogen we deze vrolijke opa nog vaak verwelkomen op dit grote familiefeest.
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
North Sea Jazz 2025
