Uitgesteld concert bleek hoogtepunt zaterdag op North Sea Jazz

De zeskoppige band van gitariste Mary Halvorson stond eigenlijk in de namiddag geprogrammeerd. Maar door een vertraagde vlucht waren ze pas om 23:30 aan de beurt, in een klein, warm, wat verborgen zaaltje met laag plafond dat stampvol zat.

Je kan makkelijk een heel weekend op North Sea Jazz rondlopen en nooit een voet in de Yenisei zetten. Het kleine zaaltje met het lage plafond en de glazen wanden ligt op een tussenverdieping en heeft zijn eigen roltrap, en er spelen om evidente redenen vooral minder bekende of lokale artiesten. Maar toen gisteren duidelijk werd dat Mary Halvorson en haar band vanwege een vertraagde vlucht niet op tijd zouden zijn voor hun in de namiddag in de grotere Missouri geprogrammeerde concert, bleek er nog maar één plekje vrij: helemaal aan het einde van de dag in de kleine Yenisei.

De gitariste was er na een lange, vermoeiende dag niet helemaal gerust in, gaf ze aan in haar bindteksten. Zouden er zo laat op de avond nog mensen komen luisteren naar haar uitdagende muziek, terwijl elders overal headliners aan de slag zijn? Maar bij aankomst bleek het kleine, warme zaaltje al helemaal vol te zitten met fans van haar onvoorspelbare, eigenzinnige muziek. “Thanks so much for sticking around,” zei ze,

Hallucinant

Halvorson, die ooit bekendheid verwierf als gitariste bij notoire en veeleisende dwarsliggers als Anthony Braxton en John Zorn, leidt een heleboel verschillende projecten waarvan sommige heel abstract en experimenteel zijn. Maar deze Amaryllis – een sextet met trompet en trombone, bas en drums en vooral de onnavolgbare vibrafoniste Patricia Brennan – was best een goede, zij het toevallige keuze voor een afsluitende set. De muziek is complex maar dromerig, bedwelmend zelfs.

Met je ogen dicht kon je je makkelijk voorstellen dat je danig beneveld in een vooroorlogse kelderkroeg was verzeild waar stiekem de hallucinogene drank absint werd geschonken, bedachten we alvorens Halvorson onthulde dat haar derde compositie effectief ‘Absinthian’ heette. Het was opmerkelijk hoe ze met haar gitaarspel – soms als kringelende rook, soms als een uitslaande brand – de hele band mee haar intrigerende klankenwereld inlokte, terwijl een zich in het zweet werkende Brennan met haar vier dansende stokjes alles met muzikaal toverstof besprenkelde.

Een concert dat had kunnen verdampen in de drukte van de namiddag – een oogwenk in afwachting van alweer een volgend concert – werd zo onverwacht een meeslepende afsluiter, waarvan de afdronk ons nog lang zal bijblijven.