Artiesten op Graspop hijsen zich in de meest uitzinnige outfits en zwaaien met de verstgezochte attributen om een mythologische sfeer op te roepen. De langharige magiërs in de Marquee hadden daarvoor aan hun instrumentale gaven genoeg.
Het was even wachten op Blood Incantation vrijdagavond, naar verluidt omdat er ergens wat was misgegaan bij het aansluiten van de output van de verschillende instrumenten op het mengpaneel. Er was dus geen tijd voor smalltalk of andere flauwekul. De band kwam, zag en speelde integraal zijn gloednieuwe meesterwerk Absolute Elsewhere, een kolkende rivier vol verraderlijke stroomversnellingen.
De vele tempowisselingen in hun withete death metal bleken zelfs voor fans die het album goed kennen soms nog behoorlijk desoriënterend. Maar tegelijk injecteert de band genoeg groove en ritme in hun nauwkeurig georkestreerde chaos om de ledematen van de aandachtige luisteraar meedogenloos in de knoop te leggen.
Eén keer verhief frontman Paul Riedl zijn spreekstem, op een orgelpunt in de lange compositie ‘The Message’, voor de retorische vraag ‘Are you ready?’ Vervolgens knipperden een seconde lang alle lichten uit, en barstte de band nog een laatste keer los, het signaal voor alle aanwezigen om zichzelf een rolberoerte te headbangen.
Opeth
En dan hadden we Opeth nog te goed. Zanger Mikael Åkerfeldt laat zich door een krap tijdslot niet tegenhouden om tussendoor toch een praatje te slaan – hij vertelde onder meer hoe ze begonnen als death metal band en steeds meer ‘prog rock and all that shit‘ in hun muziek hadden geïntegreerd, hoe het downtunen van gitaren helpt om magere riffs toch heavy te doen klinken, en, ter introductie van een verpletterend ‘Ghost of Perdition’, wat ‘open tuning’ betekent (‘a nice chord without really playing’).
‘Ghost’ is niet toevallig een favoriet van band en publiek – het laat je zowat alle hoeken van hun kamer zien, en het is overal even heerlijk toeven, van de epische mokerriffs tot mijmerende meezingmomenten. Ook ‘In My Time of Need’, uit de 22 jaar geleden niet al te best onthaalde progplaat Damnation, werd uit volle borst meegezongen – een triomf voor Åkerfeldt die het altijd koppig is blijven spelen.
Zelfs de nog ambitieuzere nummers uit hun nieuwe plaat bleven overeind voor dit festivalpubliek, al bekende Åkerfeldt bij het begin van het ingewikkelde ‘§3’ dat ‘Every time before we play that song, I feel like I’ve forgotten how to play it.’ Het enige, pijnlijke contrast met hun zegetocht in AFAS Live was de duur van dit concert.
‘We’re back in this fucking tent,’ zei Åkerfeldt daarover. ‘We love it – you guys are great. But they only give us one hour to play.‘ Wie nadien de weide zag leeglopen tijdens het verdienstelijke maar van nature ongezellige concert van Behemoth, heeft vast even gedacht: hadden ze Opeth hier maar gewoon als headliner gezet.
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
Graspop Metal Meeting 2025
