Tien dingen die we nooit meer zullen vergeten van Graspop 2025

Na vier overvolle festivaldagen clashen in ons hoofd ook de herinneringen. Maar deze tien dingen gaan wij zeker onthouden van Graspop Metal Meeting 2025!

1. Een warm welkom

Veel Graspopgangers waren woensdagavond blij verrast met de nieuwe aankleding van de zogenaamde ‘Boneyard Boulevard’, die dwars doorheen de gelijknamige camping van de busstop naar de festivalingang loopt. De afgelopen jaren ademde dat pad meer boneyard dan boulevard, maar dit jaar was het er dankzij een vrij simpele ingreep met houten palen en heel veel hangende lampjes plots een pak gezelliger.

2. Lekker weertje

Na de modderperikelen van de vorige editie was het dit jaar erg prettig weer, met vier dagen stralende zon, maar zonder de voorspelde hittegolf. Door het gebrek aan schaduwrijke rustplekjes op de weide blijft het een opgave om een hele namiddag overeind te blijven op de zonovergoten Graspopweide, maar naar de avond toe koelde het net genoeg af en was de temperatuur perfect. De eigenaardige rituelen die veel bands hier jaarlijks uitvoeren hadden de weergoden duidelijk gunstig gestemd.

3. Girls just wanna grunt

Grunten en aanverwanten waren – zoals veel dingen in de metal – lang vooral een mannenzaak. Maar steeds meer vrouwelijke zangeressen tonen dat je daarvoor helemaal geen prominent strottenhoofd nodig hebt. Britta Görtz, die last-minute inviel als vocalist bij Heaven Shall Burn (en dat uitstekend deed), klonk regelmatig bijna exact als frontman Marcus Bischoff, en Poppy vermengde niet alleen pop met metal, maar switchte ook zonder met haar ogen te knipperen van engelengezang naar bloedstollend gekrijs. Niet onder de indruk: Morgan Lander van de Canadese band Kittie, wiens stembanden al bijna 30 jaar ervaring hebben op dit vlak.

4. Californication

Of het met de invasie van de Nationale Garde in hun thuisstaat te maken heeft, weten we niet, maar: er stonden dit jaar opvallend veel Californiërs op het podium – wij noteerden Deafheaven, Death Angel, Alien Ant Farm, Me First & the Gimme Gimmes, Korn, Ugly Kid Joe en Thrice. Een diverse selectie met nogal wat eerder atypische Graspopbands. Toeval, of klonk een zomertour in Europa dit jaar extra aantrekkelijk?

5. War pigs

Tussen al het doorgaans allesbehalve serieuze gebral over gewapende strijd en episch bloedvergieten spraken veel bands zich dit weekend uit tégen de huidige wapenwedloop – en op zondag ook de Amerikaanse bombardementen op Iran van de voorbije nacht. Enkele Duitse bands bleken zich zeer bewust van het feit dat hun overheid – net als de onze – de komende week zal beloven om maar liefst 5% van het BNP te investeren in oorlogstuigen en -infrastructuur. Het meest uitgesproken was echter zanger Phil Rind van de Amerikaanse band Sacred Reich, die zich al sinds 1987 heel aanstekelijk boos maakt over dit soort dingen. Zijn band coverde bovendien de Black Sabbath-klassieker ‘War Pigs‘, waarin de oorlogsindustrie bekritiseerd wordt. Ook Judas Priest liet daarvan vlak voor zijn concert een stukje horen.

6. Onnozelaars

Een onderschat aspect van het voor outsiders soms wat angstaanjagende Graspopfestival is dat veel festivalgangers het heerlijk vinden om tussen het slamdansen door samen heel onnozel te doen. Je ziet werkelijk de gekste outfits – en quasi niemand lijkt daarvan op te kijken – en sommige circle pits lijken meer op enigszins dolgedraaide, maar door en door vrolijke rondedansjes. Bepaalde bands hebben dat gegeven ook volledig omarmd: de bandleden van Dragonforce, vooral bekend om hun ontzettend snelle gitaarspel, maakten de hele tijd geeky grapjes over games en riepen het publiek zelfs op om tijdens een bepaalde break massaal pushups te doen, wat ondanks de hitte zonder aarzelen en op grote schaal gebeurde.

Till Lindemann op Graspop 2025 © Graspop

7. Till ♥ pipi

Over onnozelaars gesproken: er wordt tijdens een Graspopweekend gezien de grootschalige bierconsumptie heel wat afgezeken, gelukkig vooral op de daarvoor voorziene locaties. De zondagheadliner had echter een vrijgeleide gekregen om daarvan af te wijken, en zong in zijn nu al legendarische meesterwerk ‘Golden Shower’: ‘Be my human Eiffel tower, give me, give me golden shower.‘ – een euh… momentopname, maar typerend voor zijn solo-oeuvre. We willen echt niemand kinkshamen – iedereen moet met wederzijdse instemming vooral doen waar die zin in heeft – maar sinds wanneer is dit soort lachwekkende quatsch headlinerwaardig?

8. Trent & friends

Trent Reznor en zijn Nine Inch Nails speelden voor het eerst op Graspop, en één van de weinige festivalconcerten op deze tournee, waarop de band vooral diep in The Downward Spiral uit 1994 duikt. Qua sfeer landden ze ergens tussen het concert van Korn en dat van TOOL vorig jaar, maar de soundmix klonk allesbehalve metal. Dat deze band (al dan niet via de omweg van pakweg Korn, Marilyn Manson of Rammstein) veel van de jongere bands of het festival beïnvloed heeft is echter onmiskenbaar.

9. Nachtrust

Het viel dit jaar op dat het – ondanks het heerlijke avondweer en het feit dat alle kaartjes de deur uit waren – tijdens de laatste headlinerset vaak al heel erg rustig was op de weide. Aan togen en kramen stonden heel wat medewerkers te wachten tot er nog eens iemand een drankje of snack wou, en zelfs vooraan het podium was er doorgaans nog heel wat adem- en beweegruimte – waarvan overigens gulzig gebruik werd gemaakt. Zou de organisatie dit deels zo voorzien hebben om de uittocht wat te spreiden, of heeft het toch te maken met de nieuwe lichting headliners?

10. The Maiden and the Priest

Tussen alle lovenswaardige pogingen tot vernieuwing door was het toch weer aangenaam thuiskomen bij Iron Maiden – die ter gelegenheid van hun 50ste verjaardag hun greatest hits bovenhaalden – en Judas Priest. Een band als Behemoth is ook best een mooie headliner, maar allemaal samen meezingen is bij dat soort concert geen optie, terwijl de haperende hoge noten van Maiden-zanger Bruce Dickinson door het publiek moeiteloos werden overgenomen. Priest-zanger Rob Halford bedankte Graspop zelf omdat zijn band er ‘again and again and again‘ mag aantreden, en voegde eraan toe dat hij blij was zoveel jonge mensen in het publiek te zien die de fakkel weldra kunnen overnemen. “That is the power of metal,” voegde hij er nog aan toe – en wie zijn wij om één van de founding fathers tegen te spreken?