Wildeburg 2025 is een grenzeloos wonderland

Hoewel er geen einde aan Wildeburg 2025 leek te komen, kunnen we nu toch echt zeggen: it’s a wrap. En hoewel het een bijna onmogelijke opgave is een algemene indruk te geven van dit eigenzinnige festival, doen we toch een poging. Dit was het grenzeloze festivalweekend in een notendop.

Wildeburg doet niet aan headliners, ook niet aan een duidelijke plattegrond of bewegwijzering. Iedereen met een duidelijke planning voor ogen, wordt onmiddellijk teruggefloten door het festival. Ja, er zijn tijdschema’s te vinden bij ieder podium en op het Instagram-kanaal van het festival. Maar laat je niet foppen: tijd en ruimte bestaan hier niet.

*Photo credit: Debbie Spaan / Festileaks*

Meest gestelde vraag

“Weet jij waar de wc is?”

Het terrein is allesbehalve overzichtelijk. De campings zijn te vinden in de hoeken en zijkanten van de festivallocatie, maar harde grenzen zijn er niet. Hoewel je regelmatig lint ziet dat aangeeft waar je je tent mag plaatsen, vind je overal en nergens kampeerders terug. Achter een kunstwerk, bij de ingang van een veldje met podium of zelfs vlak aan het water bij de grote loopbrug temidden van het feestgedruis.

Zoekende naar het één, brengt je bij het ander. Na een paar stappen op een verhard pad, word je aandacht getrokken door bordjes, kleine zijpaadjes of lichtkunst. Nieuwsgierigheid wint en binnen de kortste keren dwaal je doelloos maar met het plezier van een buitenspelend kind over de wildste tuin van de Noordoostpolder. Tot de nood hoog is en je toch op zoek moet naar sanitair. Maar waar zijn de toiletten eigenlijk?

Meest gegeven antwoord

“Nee, ik loop ook al uren rondjes.”

Waar je je ook bevindt, de dixies zijn nooit ver weg. Maar de vuistregel op Wildeburg 2025 lijkt te zijn: wie niet zoekt, zal vinden. Je moet simpelweg vertrouwen op het feit dat je tijdens je ontdekkingstocht vanzelf terecht komt bij een toilet. Vragen aan je mede-festivalgangers staat natuurlijk vrij, maar het antwoord is standaard hetzelfde. Een glimlach, een ontkenning en schouders die worden opgehaald.

Dagen en nachten vloeien in elkaar over en het besef van tijd en ruimte verdwijnt als sneeuw voor de zon. Paden lijken eindeloos lang door te gaan en ook de muziek stopt niet. Je waant je Alice in Wonderland en loopt ongemerkt kilometers tijdens je ontdekkingstocht. Wanneer je het Bamboebos betreedt, lijk je in een psychedelische trip te zijn beland. Ontelbare lasers bewegen in het rond alsof er duizenden Cheshire Cats je gadeslaan met oplichtende ogen.

Best gehoorde advies

“Laat het los.”

Je besef van ruimte wordt helemaal zoek gespeeld, zodra je het Netl park betreedt. Zoeken heeft dus geen zin op dit festival. Logica ontdekken in het terrein ook niet. Het programma gaat dag en nacht door, overdag verlicht door de zomerse zon, ’s avonds door de vele lichtinstallaties. Tijd staat stil. Waar de één danst bij de Duinpan, ligt de ander op het zand naar de immens grote nevelprojecties te staren. En waar de één geniet van een kop koffie om 9 uur ’s ochtends, wordt deze door een ander nog een fijne avond gewenst.

Elk festivalbezoek is wel een vorm van vluchtgedrag. We ontsnappen gezamenlijk aan de realiteit, de dagelijkse sleur en wereldse perikelen. Een spontaan gesprek met een willekeurige voorbijganger aanknopen was niet alleen erg leuk en gezellig, maar leverde ons ook het beste advies van het weekend. “Laat het los.” En Wildeburg 2025 heeft dat ‘loslaten’ tot kunst weten te verheffen.