10 jaar Stage 4 op Pinkpop

Het is feest op Pinkpop 2025 met de verjaardag van het kleinste en tevens meest ondergewaardeerde podium van het Limburgse festival: Stage 4. Wij nodigden onszelf uit voor het partijtje en bezochten 6 acts met de vraag: zijn dit de headliners van de toekomst?

Al eerder doken we in de geschiedenis van Stage 4 en zagen we een aantal acts doorgroeien van het kleinste podium naar de Tent, North of zelfs South Stage op Pinkpop 2025. Het openluchtpodium heeft voor haar verjaardag ook een cadeautje gekregen van de organisatie. Vanaf dit jaar is de stage niet langer verstopt in een meer afgelegen hoek, maar heeft zij een eigen trotse plek bij de grote jongens gekregen. Tegenover de tent stage spelen tijdens de 54e editie van Pinkpop 15 artiesten waarvan we er 6 bezochten. Kunnen zij net als bijvoorbeeld Pommelien Thijs en Ronnie Flex van Stage 4 de stap maken naar de grootste podia van Landgraaf? Wij durven ons geld op wel een aantal in te zetten.

Foto: Daan Jeurens / Festileaks (Pinkpop 2025)

Hiqpy

Hiqpy: de nieuwe Nederlandse trots, de belofte, de band die je als festival in 2025 zeker wil hebben. Ondertussen heeft elk medium de band al tot in detail gerecenseerd en gewaarschuwd: Hiqpy moet je in de gaten houden. Het zijn grote woorden die de opener van Stage 4 moet waarmaken op Pinkpop 2025. De dromerige stem van zangeres Abir Hamam versmelt al snel met de hitte en het publiek lijkt licht bedwelmd. Door haar klanken of door de temperatuur? Wij gokken dat het een mix van beiden is. De band hoeft zich zeker niet te verontschuldigen voor de lauwwarme reactie van de festivalgangers. Op het gitaarspel noch de zang kan kwalitatief weinig minder-dan-zeer-goed opgemerkt worden.

De twee officiële en daarmee ook enige singles van Hiqpy, ‘Red Flag Magician’ en ‘Something’, vormen de hoogtepunten van de setlist. De indie rock en shoegaze talenten van eigen bodem bewaren deze meestal tot het eind. Tegenwoordig zelfs rekenen op voorzichtig gezang uit het publiek. Het voordeel van je nummers op Spotify zetten: het wordt voor iedereen makkelijker om de tekst te leren in plaats van “hmm-hm-hmmm-hmhm”.

In de set wordt tenslotte een momentje genomen om het publiek en de organisatie van Pinkpop te bedanken (voor “de boeking”, wat toch wel een gniffel oplevert richting het dankbaarheidsgehalte van de groep). Hiqpy had nooit gedacht dat hun carrière hen zo snel naar Landgraaf zou leiden. Nu nog op het kleinste podium, maar met meer dan genoeg talent om net zo snel door te groeien naar een vroeg slot op de main stage.

Hiqpy is nog te zien op Zwarte Cross 2025, Valkhof Festival 2025 en meer.

Bad Nerves

Bad Nerves staat geprogrammeerd voor het laatste Stage 4 slot op vrijdagavond, maar doet ’s middags mee aan de signeersessie in de record store. Frontman Bobby Nerves (ja, die van… Bad Nerves inderdaad!) is daar een grijze muis, die giechelend naast zijn bandleden staat en tevreden knikt naar de fans die netjes om een handtekening komen vragen. Wat een contrast met hoe hij in de avond op het podium staat. Iedereen die niet meedoet met de show wordt persoonlijk aangesproken. Zelfs degenen die vooraan staan en elk woord meezingen voelen zich onterecht op de vingers getikt wanneer hij buldert: “Come on! Come on! Why are you hands in your pockets?“

Hij imiteert de bezoekers die achterovergezakt naar het optreden komen kijken. “Sorry, hebben jullie de memo gemist?”, wil Bobby zeggen. Dit is Bad Nerves! We zijn hier niet in een rusthuis. Het nodige ongemak groeit bij het publiek dat merkt dat de band meer wil, maar niet meer krijgt. Wanneer na twintig minuten de zoveelste “come on!” wordt geroepen, is de maat vol. We moeten hier overduidelijk aan het werk. Anders riskeren we geen klappen in de pit, maar een persoonlijke tik van de frontman.

Als brave volgelingen begeeft het publiek zich naar het midden van het veld om een flinke moshpit te starten. Daar gaat het er ruig aan toe en Bobby Nerves lijkt eindelijk een beetje tevreden met de inzet. De band knalt het ene na het andere razendsnelle nummer door de set van 45 minuten heen. Na tien minuten (dat is toch bijna evenveel als de speeltijd van 4 Bad Nerves liedjes) in de moshpit ben je voor de rest van de avond wel zoet. Je bent uiterst tevreden, en balanceerde tussen angst en geluk, waar blijkbaar een hele dunne lijn tussenzit.

Bad Nerves kun je nog zien op Jera on Air 2025 en Rock Werchter 2025.

Amira Elfeky

Hoewel Amira Elfeky een leeftijdsgenoot is van headliner Olivia Rodrigo, zijn de twee niet alleen tegenpolen in genres, maar ook in acte de présence op het podium. De nog beginnende Amira weet niet helemaal hoe ze het podium van Stage 4 het beste kan benutten. Qua praatjes komt het dan niet verder dan een paar welkomst- en dankzinnen. We vergeven het haar. Ook zij heeft dezelfde ongelukkige kledingkeuze gemaakt als Hiqpy op vrijdag en in volledig zwart probeert ze haar persoonlijke verhalen aan het publiek uit te leggen. In zo’n 30 graden. En we vergeven, want een vergelijking met Rodrigo is ook wel een lastige om te winnen. Haar geluid klinkt echter zeker niet verkeerd. Er zit potentie in haar nummers, zoals de opener ‘Take Me Under’ en ‘Everything I Do Is For You’. Ook is duidelijk dat ze notities heeft gemaakt bij de optredens van inspiratiebronnen als Evanescence.

Maar hoewel haar sterke kracht zit in het vertalen van pijnlijke gevoelens naar volzinnen met een gothic rock tint, lijken de nummers al snel op elkaar. Een gebroken hart is vervelend. Vijf nummers later klinkt Amira alleen nog steeds als een vriendin die na een hoop tranen weer teruggaat naar haar ex – om vervolgens datzelfde hart opnieuw te laten breken. Tussen het duistere geluid dat we op Stage 4 terugvinden dit weekend, springt de zangeres er niet op een negatieve, maar ook geen overweldigend positieve manier uit. Of Amira groot kan worden zoals haar inspiraties? Vast wel. Iets meer diversiteit en persoonlijkheid is echter niet weggegooid. Nu kunnen we haar slechts ongemakkelijk troosten met een hand op haar schouder, in plaats van volledig opgaan in haar emoties.

Battlesnake

Na een introtape van het monnikengezang uit Monty Python’s ‘Holy Grail’ betreden de Australiërs van battlesnake het podium in lange witte gewaden met details als vleugels, hoorns of… een doodnormaal petje. Na een bulderpsalm van zanger Sam Frank betreden ook de andere bandleden het podium. We hebben met zo’n entree gelijk door waar we mee te maken hebben en is de introtape ineens volkomen logisch: Battlesnake kun je gerust Monty Python metal noemen. Naast de gewaden is de band bewapend met cliché 80’s metalapparatuur, van een roze keytar tot een Gibson Flying V.

Na tien minuten in de set begin je je toch af te vragen hoe het moet zijn om met deze gasten in een tourbus te moeten reizen. De sfeer die de band onderling ademt, is een melige vriendengroep die na een Tenacious D show onder een partytent had bedacht dat zij dat ook maar moesten doen.

Vanzelfsprekend heeft de band dan ook songtitels als ‘Murder Machine’ en ‘Nightmare King’. We worden met droogkomische parodie-teksten om de oren geslagen. “I am the vomit, I am the yeast”, “I am King, the dragon and the ring”. Er zijn weinig parodie-metalbands die zo goed aanslaan, vaak omdat het instrumentale gedeelte, waarbij de lat in het metalgenre nogal hoog ligt, niet gehaald wordt. Dat gebeurt hier wel, maar met een hele vette knipoog naar alle cliché’s die het genre met zich meebrengt.

Battlesnake keert terug naar Zwarte Cross 2025, staat op 15 juli in DB’s Utrecht , en 16 juli in Aldstadt in Eindhoven.

NOFUN!

Zeg het niet, zeg het niet… We zeggen het toch: wat is Nofun! een eclectische bal van alleen maar fun op de zondagmiddag van Pinkpop. Op het eerste gezicht oogt het podium redelijk rommelig en hebben we te maken met het meest sobere design van het weekend (met andere woorden: er is geen aankleding). Maakt niks uit, dat zou alleen maar afleiden van de hoeveelheid mensen bovenop Stage 4. Het schooloptreden van de meest getalenteerde kinderen uit de klas is begonnen en het zit veel te goed in mekaar. 8 hyperactieve, diverse artiesten geven alles op het gebied van hiphop en rock. “We doen een hele snelle intro,” vanwege de hitte en het aantal bandleden op het podium, die zo snel is dat we amper kunnen bijhouden wie wie is.

Er vinden stiekem onderonsjes plaats en microfoons worden onderhands doorgespeeld, want er zijn er niet genoeg voor iedereen. Soms staat een deel van de groep in een hoekje van het podium mee te jammen op hun eigen plaat. Een beetje alsof je met je vriendengroep in een bar staat en net je favoriete nummer wordt gedraaid, maar je de karaokemicrofoon zelf niet durft te pakken. Ondanks de soms ietwat chaotische uitstraling is de groep enthousiast en verfrissend, want hoeveel hiphopnamen tellen we voor de rest op de line-up?

MOTHER WATA, de enige vrouw in het gezelschap, wordt door band en publiek naar voren geschoven als een kunstenares. En wanneer de groep om de beurt meezingt met de tekst “the sun is burning me alive” verfrist de beveiliging de eerste rijen met natte sponzen. Die zijn nodig om net als de groep, ook als bezoeker alles te kunnen geven voor dit hiphop collectief. Want ze verdienen een groter podium, misschien nog beter op een Down The Rabbit Hole of Lowlands. Al is het maar om alle bandleden iets meer persoonlijke leefruimte te gunnen op de stage.

Nofun! Is deze zomer nog te zien op Rock Werchter 2025.

Bob Vylan

“Bob Vylan is killing punk rock.” Niet onze woorden, maar de tekst op de slogan van de banner op Stage 4. Het is het laatste optreden op dit podium voor Pinkpop 2025: hebben we er nog een beetje zin in? Zonder twijfel verzamelt de menigte zich bij bob vylan, die ook wel bekend staat onder de namen ’two bobs in a pod’, ’the cutest band in the United Kingdom’, ’the most violent boy band in the United Kingdom’ of ‘Metallica Murderers’. Met side note van de Bobs: “Fuck Metallica”. Als dat niet een van de gevaarlijkste uitspraken is die je kan doen op een festival als Pinkpop, houden we ons aanbevolen voor wat dit kan toppen.

Het duo strekt zich uit aan het begin van de set – en het publiek volgt braaf mee. Alsof ze in een yogaklasje zitten – en gaat daarna met volle bak voor een moshende punk rock set. Er is geen gitaar aanwezig, maar Bobbie op de drums slaat het geweld het publiek in. Onder dat genot gaat de andere Bobby het gesprek aan over activisme, krakers, feminisme en oorlog. Hij doet het op een serieuze wijze, tussen het geduw van de ‘moshpit crew’ in het publiek door, maar houdt het luchtig met een grapje (wat eigenlijk geen grap is) over dat hij gewoon met Ryanair in Economy Class hiernaartoe is gevlogen.

Bob Vylan is geen glamoureuze punkrock. Er zijn waterflesjes nodig in de pit, er is behoefte aan het signeren van een schoen. “Die gast in het publiek heeft echt dat flesje nodig!” lacht hij. Maar juist die kant maakt dat het duo zo ongelofelijk dicht bij het publiek komt, dat je de ’the cutest drummer in punkrock’ en de fonkelende zanger wel leuk moet vinden. Wanneer ze ‘Dream Big’ spelen, en het hebben over wat je allemaal kan bereiken in het leven, voelen we ons voor een moment zelfs nostalgisch. Is dat niet de droom van al deze acts op Stage 4?

Bob Vylan staat op vrijdag 12 september in het voorprogramma van Gogol Bordello in Paradiso.

De sterren van morgen?

Op Stage 4 gebeuren magische dingen die je op andere podia niet meer kan meemaken. Het signeren van een schoen, de korte interacties met de band, het lezen van een bordje of als artiest door de pit heen rennen. De kans dat je dit gebeurt op de South Stage, is bijna even groot als dat je de loterij wint. De kleine Stage 4 ontving door het weekend heen steeds meer bekijks. Dat verdient het podium dat voor zoveel artiesten een opstapje kan zijn naar een glunderende carrière in de muziekwereld. En een moment voor het publiek om over een paar jaar te kunnen zeggen: “Ja, die heb ik ooit op het kleinste podium van Pinkpop gezien!”. Wij zijn het erover eens: de genoemde acts mogen zeker tijdens de volgende verjaardag van Stage 4 op het hoofdpodium spelen.