Na een overvolle week clashen de herinneringen in ons hoofd als artiesten op de line-up. Maar dit gaan we zeker onthouden van Primavera Sound.
1. Rosalía maakt school
De grensverleggende show van Rosalía hier in 2023 – waarvan we toen al het gevoel dat hadden dat hij nog lang zou nazinderen – heeft duidelijk navolging gekregen. Geen idee of ze echt de allereerste was die dit deed, maar het voelde toen heel nieuw dat ze van dichtbij met de camera gevolgd werd, en kijk: alle popsterren op de line-up deden dat dit jaar lichtjes over. (Al zagen we ook videobeelden van Chappell Roan die in een andere camera keek – daar zat even iemand te slapen achter de knoppen.)
2. Girliness
De drie hyperpopulaire dames bovenaan de affiche werden op internetfora allerhande vaak in één adem omschreven als de ‘pop girlies‘ of iets van die strekking – hun fans mochten er soms ook nog bij. En uiteraard behoorden ze waarschijnlijk alle drie tot de top vijf van de poppiest artiesten die ooit op het festival neerstreken.
Tegelijk is het maar de vraag in hoeverre die verzamelnaam op zijn plaats is, en viel op hoezeer Charli, Sabrina en Chappell – of althans hun on-stage personages – van elkaar verschillen. We zijn er niet zo zeker dat ze zo heel goed met elkaar zouden opschieten tijdens een vriendinnenweekend in Barcelona, al delen de ‘girlies‘ natuurlijk wel een bepaalde attitude tegenover, you know, ‘boys being boys‘.
We ontwaarden op dat vlak een nieuwe trend, namelijk het delen van genante verhalen. HAIM had de fans op voorhand gevraagd waarom ze even klaar waren met relaties – de verhalen rolden over de lichtkrant en veroorzaakten een Mexican wave van verontwaardiging. En Chappell Roan las briefjes voor waarin fans uitlegden waarom hun mannelijke partners hen zelden of nooit een orgasme bezorgen.
De kracht waarmee hun songs uit duizenden kelen werden meegezongen, toont dat de teksten van deze dames stevig resoneren. En dat veel festivalgangers het ook gewoon leuk vinden om eens lekker girly te doen, in welk lichaam ze ook geboren zijn.
3. Auwditori
Het Auditori naast het festivalterrein was doorgaan de concerten doorgaan waarvoor een wat ingetogener atmosfeer wenselijk is, was dit jaar niet beschikbaar. Daardoor waren er nu ook op de festivaldagen zelf al vanaf 12 uur ’s middags zaalconcerten in de stad. Een hele opgave als je pas tegen de ochtend aan in je bed lag, maar voor mensen als folkzangeres Julie Byrne of de Malinees Salif Keita (die in de Sala Apolo al dan niet met opzet de brug sloeg tussen de muziek van zijn thuisland en de Spaasne flamenco) was dit waarschijnlijk een stemmigere setting dan dat grote, donkere Auditori. Anohni and the Johnsons daarentegen belandden hierdoor op het grote Amazon-podium, waar helaas veel mensen aanspoelden die er hun aandacht niet konden bijhouden. De mobiele taps vooraan in het publiek hielpen ook niet echt.
4. Free Palestine
Terwijl tienduizenden mensen zich in Barcelona vermaakten, ging de openlijk etnische zuivering van de Gazastrook volop door, en bleef de Israelische overheid ook het leven van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever onmogelijk maken. Je zou er alle zin om te feesten van verliezen, maar jezelf enkele dagen omringd weten met zoveel mensen die hier ook van wakker liggen, geeft ook wel moed om op andere manieren druk te (blijven) zetten op Europese leiders (jij daar, Ursula) die nog maar eens een rapport bestellen om te ‘onderzoeken’ wat ze al lang weten: dat er daar genocide in zicht is. Veel artiesten riepen ‘Free Palestine’, anderen droegen pins of vlaggetjes, sommigen wezen voorstanders van volkerenmoord expliciet de deur, of blokletterden hun boodschap van verzet op de grote schermen.
5. Les nits
In zijn boek ‘De stad der wonderen’ legt schrijver Eduardo Mendoza uit dat tot een eind in de twintigste eeuw bijna niemand na zonsondergang nog de straat opging, tenzij dan voor dingen die het daglicht niet mochten zien – één van zijn mannelijke personages loopt ’s nachts in vrouwenkleren rond. Anno 2025 zijn er weinig steden in de wereld die het nachtleven zo omarmd hebben als Barcelona, en dat merk je ook aan haar bekendste festival: Primavera gaat tot zes uur ’s ochtends door, en niet alleen in de één of andere tent. Zo sloot de band Turnstile er op de laatste avond een podium af tussen 03:00 en 04:30 ’s nachts. Ideaal voor wie niet van ophouden weet, al hoef je niet meer tot het donker te wachten om je favoriete outfit aan te trekken.
6. Retro
Het nachtprogramma voelde dit jaar een beetje retro. Armand Van Helden, ook aanwezig op de allereerste editie, werd uitgenodigd ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van het festival. Zijn set was zeker nostalgisch voor wie rond die tijd ook al eens graag een stapje in de wereld zette, al was alles een beetje deftig aan elkaar mixen duidelijk teveel gevraagd. De liveset van D’Arcangelo refereerde aan dezelfde periode, The Sabres of Paradise namen ons nog verder mee terug in de tijd, helemaal naar 1993, en Sherelle groef ook diep in de platenbakken met afgeprijsde 90s-jungle.
7. Poo-oo-ooh
Het is voor zover wij weten niet echt een gespreksonderwerp, maar het is ook moeilijk te missen. Het prachtige Parc del Forum, met zijn heerlijke uitzicht over de Middellandse Zee, ruikt met de regelmaat van de klok flink naar riool. Waar dat aan ligt hebben we nog steeds niet kunnen achterhalen, maar – ere wie ere toekomt – drum ’n bass dj Sherelle was tijdens de allerlaatste set van het weekend – zo rond een uur of vijf op zondagavond – de enige artiest die dit gewoon uitsprak. ‘It smells like poo, doesn’t it?‘ Om de dansvloer dan meteen weer in lichterlaaie te zetten.
8. A la Française
Vrijdagavond was Engels met een Frans accent op menig podium de voertaal. Op één van de hoofdpodia zong Victoria Legrand van Beach House de sterren van het firmament, terwijl op de Amazon stage Lætitia Sadier van Stereolab haar herboren band liet horen. En dan hadden we nog een onweerstaanbare dj-set van Caroline Hervé, alias Kittin te goed. Quel plaisir de vous rencontrer toutes, Mesdames.
9. I wish we did more
Naarmate het live uitvoeren van de muziek bij bepaalde acts minder aandacht krijgt, ligt er doorgaans (doch niet altijd) meer nadruk op de performance: spectaculaire visuals, choreografieën, vuurwerk, theater. Dat noopte sommige bands van de oude stempel tot enige introspectie. “We’re gonna play a few more songs for you. That’s all we do. I wish we did more.” zei James Murphy van LCD Soundsystem. Dat was nergens voor nodig, uiteraard, want Murphy deed meer dan genoeg om iedereen het gevoel te geven dat we samen iets bijzonders beleefden. Bands die echt gewoon hun liedjes komen aframmelen kunnen daarentegen misschien toch iets leren van de nieuwe lichting: een klein beetje interactie met het publiek is welkom. Al kan je daarmee ook overdrijven: de zanger van Chat Pile stond erop om tussen de songs door alle films op te noemen die hij ooit zag die zich in Barcelona afspelen. Echt nergens voor nodig.
10. Net gemist
Er waren dit jaar naar ons gevoel aanzienlijk minder pijnlijke overlappingen, mogelijk als gevolg van een iets minder sterke line-up – al is het ook niet zo prettig als er op alle podia tegelijk onmisbare acts staan, dus in die zin was dit jaar best relaxt. Toeval of niet, maar de vier artiesten die op onze zaterdagplanning uit de boot vielen stonden zondag allemaal op een rij in La Sala Apolo geprogrammeerd. Met als resultaat: een day after met nog eens zes uur uitstekende muziek, ideaal om de schade in te halen. Misschien heb je van geen van deze bands ooit gehoord, maar voor ruimdenkende indiefans is een avond met Horsegirl , Los Campesinos, Dehd en Chat Pile op een rij echt een droom die uitkomt. Midden in de nacht dan nog.
Nagenieten? Dat kan met deze mix vol artiesten van deze editie!
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
