Sabrina Carpenter trakteert Primavera op een espressoshot

Nu het einde van de zomer nadert, is het tijd om terug te blikken met de Festivalacts Top 100. Met vandaag: de show van Sabrina Carpenter op Primavera Sound 2025.

Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!

De stembussen zijn geopend! >

Was Sabrina Carpenter naast Charli xcx, Troye Sivan en Chappell Roan niet net van het zoete goedje teveel? Aan het hoofdpodium hebben we niemand horen klagen.

Het fenomeen popster

Zo’n twintig jaar geleden schreven muziekjournalisten serieuze stukken waarin voorspeld werd dat het met de opkomst van online streaming weldra gedaan zou zijn met het fenomeen popster. De tijd waarin we allemaal naar hetzelfde luisterden, zou aan zijn einde komen. Misschien was Britney Spears wel de allerlaatste popster.

Anno 2025 weten we wel beter: vrouwelijke popsterren zijn invloedrijker en populairder dan ooit, in die mate dat ze op een alternatief zomerfestival voor muziekliefhebbers als Primavera dit jaar drie headlinerspots binnenhengelden. Is het dankzij de invoering van ‘The New Normal’ op Primavera in 2019 – het idee om nog maar voor de helft mannelijke artiesten te boeken – dat we hier zijn aanbeland?

Voor een deel wel: in 2019 zwaaiden meteen ook de poorten open voor popster Carly Rae Jepsen – wie toen had gezegd ‘over zes jaar staat het hier vol met dat soort headliners’ was vast een overdrijver genoemd. Uiteraard zijn er meer dan genoeg vrouwen en anderen die zich niet als man identificeren die heel alternatieve of experimentele muziek maken. Maar de grootste publiekstrekkers zijn wel vaak pop.

Steve Albini

Dat is de commerciële kant, maar je kan het ook anders bekijken: als je inclusiever wil zijn, kom je vaak ook bij pop uit – het genre trekt een breder publiek. Dat klinkt mogelijk een beetje bitter voor wie vindt dat alternatieve muziek uit de marge moet komen. Maar die marge werd vaak bevolkt met een beetje zonderlinge, witte mannelijke muzikanten die allergisch waren voor alle populaire smaakjes. Met als patroonheilige Steve Albini, die hier tot aan zijn overlijden elk jaar kwam spelen.

Dat soort artiesten stond vaak ook nogal nors op het podium. Bindteksten, alles geven, goedenavond zeggen? Voor sommigen is dat allemaal voer voor platvloerse crowdpleasers. Vooral dat soort artiesten hebben we op Primavera dit jaar minder gezien. De jonge vrouwen op het hoofdpodium smeten zich – en hun fans ook.

Maar oké, Charli xcx is geïnspireerd door de hyperpop (waarin de popinvloeden zo overdadig zijn dat het weer experimenteel wordt) en Chappell Roan is met haar theatrale drag act en openlijk lesbische teksten snel uitgegroeid tot een queer icoon. Maar was Sabrina Carpenter dan ook nog nodig, met haar hang naar fifties-kitsch en een podiumact die inspiratie haalt uit televisieshows met glimmende vloeren en hostessen in glitterbadpak? Of was dat net het klontje suiker teveel voor deze lineup?

Oh my God

‘Oh my God, hi,’ zei de zangeres toen ze voor het eerst het deel van het podium betrad dat uitstak in het publiek, alsof ze zelf ook een beetje verbaasd was dat ze hier stond. Hoe Carpenter omgaat met fans is zeker één reden waarom ze zo populair is. Hier stond geen gladde performer die routineus doet alsof ze mensen in het publiek aanwijst, maar een jonge vrouw die haar volgelingen met haar grote ogen écht zag staan, en een praatje sloeg. ‘Know what I watched last night? Cheetah Girls 2.’

Ze complimenteerde de fans ook omdat ze zich allemaal zo stijlvol hadden uitgedost, met outfits en makeup en accessoires – wat veel andere festivalgangers met de ogen doet rollen – en dat op een féstival. Dát, lieve rockvrienden, noemen ze ‘dedication‘ – zo uitgedost een hele dag in de frontstage, het is de moshpit van de popmuziek.

Behalve de styling was Carpenter’s toegankelijke, persoonlijke stijl wat haar show het meest onderscheidde van andere recente popshows. Want de dansers op meerdere verdiepingen die de hele tijd ‘so fucking horny‘ zijn, die hadden we al eerder gezien, net als de camera’s die haar van dichtbij volgden – Rosalía zette hier in 2023 de trend.

Fuckboys

Dat Carpenter, zoals ze zich even later liet ontvallen, ‘a very simple girl‘ is, is vast overdreven: die worden doorgaans geen popster. Maar veel mensen in het publiek bleken zich dus wel met haar te identificeren. Haar looks en attitude bieden inspiratie, net als de lyrics waarin er regelmatig een flinke haar in de boter zit.

De muzikale weerhaakjes mogen zich dan diep onder een dikke laag glazuur bevinden, maar in de teksten duiken er vaker dan je zou denken woorden als ‘fuckboys‘ op. Of de scheldwoorden die Carpenter online over zich heen kreeg toen ze met de – voormalige, I know, I know – vriend van Olivia Rodrigo aan de haal ging.

Dolly

De nieuwe single ‘Manchild’ bleek een countrydeuntje dat uitliep in een soort line dance. Het was niet de eerste keer dat Carpenter ons aan Dolly Parton deed denken, de countryster die ver buiten haar genre en over politieke kloven heen mensen in hun hart wist te raken. Parton zong recent mee op een versie van ‘Please, please, please’, waaruit op haar verzoek de centrale krachtterm ‘motherfucker’ geschrapt werd.

Een ‘Jolene’ hebben Carpenter en haar co-writers nog niet geschreven, maar de songs van haar twee recentste platen – van de eerste vier speelde ze er geen enkele – zijn een grote, parmantige stap in de goede richting, en de nummers werden door haar publiek uit volle borst meegezongen. Wat ons betreft mag dat wars van alle genres de maatstaf zijn voor Primavera: gaat het om een artiest die er bovenuit steekt, die momentum heeft, die heel veel mensen nu heel graag willen zien?

Laat maar komen dan. Zo’n shot fel gesuikerde ‘Espresso’ na middernacht was net wat wij nodig hadden om nadien vol energie de lange Primaveranacht in te duiken.