Jouw feed

JA Jamel Lid 5 sep 2026

Beide albums deze week twee keer volledig beluisterd en dat zeker met plezier gedaan.

Mooi begin zo zeg! Twee heel toffe albums, elk op hun eigen manier. Led Zeppelin - IV Deze plaat kende ik grotendeels al, dus durf ik het wel aan om het album nummer voor nummer te bespreken. Het album begint direct met één van de meest herkenbare riffs ooit, die van Black Dog. Fijn hardrock nummer, valt verder niet heel veel meer over te zeggen. Vrij repetitief, als je kritisch bent. Maar luistert al met al wel lekker weg. Voor Rock and Roll geldt qua herkenbaarheid wel een beetje hetzelfde, maar kreeg bij het beluisteren zelf gelijk wat negatieve associaties. Vind dit namelijk typisch zo'n generiek nummer die elke rock-georiënteerde coverband in z'n setlist opneemt. Flashbacks naar gênante dronken avonden in donkere cafés... Die periode heb ik gelukkig achter me gelaten, haha. Maar goed, Led Zeppelin kon er destijds ook niet veel aan doen dat het later dergelijke associaties bij mij op zou roepen. The Battle of Evermore kende ik nog niet en werd mede daardoor bij de eerste luisterbeurt meteen de meest interessante song tot nu toe. Heerlijke folksong, met prominent gebruik van een mandoline. Dit nummer wekt het gevoel op dat je naar een album zit te luisteren wat dieper gaat dan een vrij standaard hardrock album, wat het met de eerste twee nummers wel een beetje was. En de Tolkien-nerd in mij wordt ook blij van de referenties aan LOTR. Ik las hier al wat negativisme rondom Stairway to Heaven, dus laat ik dan maar met het tegengeluid komen. Uiteraard is dit voor veel mensen een overgedraaid nummer, maar wat mij betreft is het niet zonder reden: ik vind dit zonder meer één van de beste composities ooit. Zo ongelooflijk knap in elkaar gezet, met zowel heel catchy momenten, als ook verrassende overgangen. Dit topic was een goede reden om weer eens echt goed voor dit nummer te gaan zitten en nog steeds ben ik verbaasd hoe goed dit nummer is. Een tijdloze classic en wat mij betreft gaat het nooit vervelen om dit nummer te horen. Met Misty Mountain Hop gaan we weer terug naar de ietwat repetitieve, meer standaard hardrock compositie. Wel een interessante sound, de combinatie van de gitaar van Jimmy Page en de elekrtische piano van John-Paul Jones in de mainriff. En ik vind Robert Plant zijn stem heel erg tof in dit nummer. En wederom een Tolkien referentie met de titel. Verder niet mijn favoriet van dit album. Zeker niet slecht, maar vind andere nummers memorabeler. Met Four Sticks komen we opeens bij de prog, met allerlei aparte maatsoorten (odd time signatures) en dan ga ik als notoire proghead wel even rechtop zitten. Wat achtergrondinfo leert dat dit nummer een wel heel toepasselijke titel heeft, want Bonham drumt dit nummer met vier stokken. Om er nog maar eens een schepje bovenop te doen qua ingewikkelde compositie. Vet nummer! Enige kritiek wat ik erop heb is dat het verder niet echt ergens naartoe gaat. En met Going to California zijn we terug bij de folk. Prachtige ballad, die ook weer een andere kant van de veelzijdige vocalen van Robert Plant laat horen. Ik ga wel goed op dit soort dromerige nummers. Het heeft op een gegeven moment ook iets psychedelisch en ik kan me zo voorstellen dat deze uitermate goed werkt voor mensen die onder invloed van bepaalde substanties een muziek luistersessie doen. Maar ook in nuchtere staat neemt het me mee en is het een nummer die ik vaker op zou willen zetten. Ja en dan zijn we alweer aan het laatste nummer gekomen. Maar dat is zéker niet de minste: When the Levee Breaks is dan weliswaar officieel een cover, de versie van Led Zeppelin 'vermenigvuldigt' het origineel als het ware, met een veel groteskere en bijna bombastische productie. Het is ook direct het meest blues-achtige nummer van het album en ik zie het ook als een soort tribute aan hun blues-georiënteerde inspiratiebronnen. Heel vet nummer en een waardige afsluiter van toch wel een prachtig album! Perfume Genius - Set My Heart on Fire Immediately Waar Led Zeppelin dus wel al bekende kost was, was Perfume Genius dat totaal niet. Maar dat betekent niet dat ik niet van deze plaat heb genoten. Integendeel! Wat een aangename kennismaking met een heel bijzondere artiest is dit. Twee luisterbeurten vind ik wel wat te weinig om het album nummer voor nummer te bespreken, maar ik wil er absoluut wel wat algemene dingen over zeggen en enkele nummers eruit lichten. Het album begint letterlijk met een diepe zucht van Mike Hadreas en zet daarmee de toon voor een introperspectief, dromerig en kwetsbaar werkje. Het nummer Whole Life is het eerste nummer wat me doet denken aan Anohni (& The Johnsons) en zal ook niet de laatste keer zijn. Wat overigens iets heel positiefs is, want ik ben een groot bewonderaar van Anohni. Dreampop (en aanverwante genres) is een genre waar ik te weinig aandacht aan besteed, daar word ik me elke keer bewust van als ik me dan toch eens waag aan een artiest uit deze hoek. Zo ook Perfume Genius. Maar om het enkel daaronder te scharen, daar zou ik het ook weer tekort mee doen. Want direct al in het tweede nummer, Describe, is de mainriff een soort grunge-achtige sound. En dan weet je na twee nummers al dat je met een veelzijdige artiest te maken hebt. Veelzijdigheid blijft wat mij betreft ook wel een beetje het thema. Zowel qua composities, die van klein en breekbaar naar meer indringend en groots gaan en daar met speels gemak allerlei verschillende klanken en thema's in voorbij laten komen. Maar ook het stemgebruik van Hadreas kenmerkt zich door veelzijdigheid, zoals in het ietwat ongemakkelijke Jason, waarin hij met een falsettostem zingt, overgaande in het nummer Leave, waar zijn stem me een beetje doet denken aan dat van een Americana-artiest. Ik moet toegeven dat hij me in het middenstuk van het album, met hier en daar wat elektronisch-georiënteerde nummers, wel een beetje kwijtraakt. Maar bij het mooie, kwetsbare One More Try vindt hij me wel weer terug. En dat gaat dan over op Some Dream, wat ik het beste liedje van de plaat vind. Die bouwt zich zo mooi op, met een minimalistische intro met enkel piano en (falsetto) zang, overgaande in weer die grunge-achtige gitaarsound en dan afsluiten met een bijna chanson-achtige dromerige outro. Heel erg mooi! En over mooi gesproken: het prachtige Borrowed Light is in al zijn kwetsbaarheid een meer dan waardig afsluiter van een heel mooi album. Zin in volgende week!