Simple Minds pakt Bospop 2025 bij de hand

Simple Minds had de eer de tweede dag van Bospop 2025 af te sluiten. Daarmee was het de enige ouderwetse slotact naast relatief nieuwe headliners Snow Patrol en The Black Keys. Op een uitverkochte zaterdag lieten de oude rotten echter zien dat ze nog volledig van deze tijd zijn.

Bospop heeft een paar zware edities achter de rug. Twee jaar geleden viel de zondag weg wegens noodweer en vorig jaar was het een groot waterballet. Beide edities die de financiën geen goed deden. De ene keer wegens terugbetalingen en de andere keer omdat er last-minute geen tickets verkocht werden wegens het slechte weer. Hoe anders is het deze zaterdag. Een uitverkochte Bospop 2025 zaterdag met 35.000 mensen en Simple Minds als grote naam bovenaan de poster.

Energieke Jimmy Kerr

Om half elf worden we de diamant in gezogen die al enkele minuten op de schermen klaarstaat. Terwijl alles om ons heen schittert en de lampen aan het flitsen zijn, komt de band op. Zanger Jimmy Kerr komt ietsje later erachteraan en laat zich meteen van zijn fanatiekste kant zien. Tijdens de eerste tonen van ‘Waterfront’ benut hij meteen het hele podium. Van de ene zijkant naar de andere zijkant, het publiek aansporen, vragen om handklapjes en in een spagaat zingen. In de eerste vijf minuten lijkt het er vooral op dat hij niet wil laten zien dat hij drie dagen ervoor 66 is geworden.

Deze energie komt voornamelijk van de zanger. Waar je als publiek telkens aan het zoeken bent waar hij is gebleven, staat de band stoïcijns op de plek het strakke new wave geluid te spelen. Na twee nummers richt hij het woord naar het volgestroomde veld. “Thanks for supporting us from the beginning.” : zegt Jimmy Kerr. “This is our fith time here, we’re gonna try make it our best.”

De publieksparticipatie blijft de hele set dan ook hoog. Tijdens ‘Let There Be Love’ duikt de Schotse zanger de eerste rijen van het publiek in om daar het hele nummer niet weg te komen. Elk nummer daarna wordt het publiek aangespoord om mee te klappen of mee te zwaaien. Wanneer tijdens ‘Someone Somewhere in Summertime’ de eerste keer de microfoon naar het publiek wordt gedraaid om mee te zingen, is de respons maar matig. Je merkt dat het veld toch niet alle nummers van de band woord voor woord kennen.

Pure vakmanschap

Om de beurten krijgen de bandleden de ruimte om de kunsten te etaleren. De ene keer is het de synthesizer voor het kenmerkende jaren 80 geluid. Een andere keer is het de achtergrondzangeres die door Jimmy Kerr aan de hand wordt meegenomen naar de voorkant van het podium. Om de zanger toch even de ademruimte te geven is halverwege de set een blokje instrumentaal.

Eerst met de hele band die een masterclass new wave geeft waar New Order op de beste dagen jaloers op zal zijn, daarna met een drumsolo die net niet te lang doorgaat. Je merkt dat dit het kantelpunt in de set kan zijn. De spanningsboog van het publiek is gerekt en kan misschien wel niet veel verder voordat het taaie middenstuk de overhand krijgt op de hele set. Maar dan komt het hoogtepunt.

De drums verstillen, de band is weer geheel terug, Ged Grimes pakt zijn basgitaar en speelt de eerste zweverige noten. Mensen pakken elkaar bij de schouders, alle gesprekken die op gang kwamen stoppen direct en alle aandacht gaat naar het podium. Dan komt het fluitje en krijgt Bospop een schitterende versie van ‘Belfast Child’, een nummer wat lang niet altijd deel uitmaakt van de vaste Simple Minds setlist. De zwart witte visuals van jonge kinderen in Noord-Ierland versterkt het emotionele moment nog verder. Terwijl het nummer zich langzaam steeds verder opbouwt, krijgt het publiek steeds meer een brok in de keel. Hier zijn ze voor gekomen.

Langgerekt einde met hits

Hoe verjaag je een brok in de keel? Met feest! Het einde van de set trapt af met ‘Promised You a Miracle’ waardoor iedere aangeslagen festivalganger meteen opspringt om mee te zingen. Het meest meezingbare nummer blijft toch ‘Don’t You (Forget About Me)’ en dat weet Simple Minds zelf ook. We krijgen een twaalf minuten durende versie voor onze kiezen. Iedereen die in een karaokebar ‘Hey Jude’ heeft opgezet, weet dat je na een minuut echt wel klaar bent me de lalalala’s zingen. Toch vergt Jimmy Kerr het uiterste van het Bospop publiek. Met grapjes worden er steeds meer gelal verwacht. Hoewel de band op tijd begon, begin je er bijna bang voor te zijn dat er geen tijd meer is voor die andere knaller.

Gelukkig blijft er precies genoeg tijd over voor ‘Alive and Kicking’, een nummer die het optreden ook samenvat. Of dat nu geldt voor de trouwe Bospop bezoeker die hier Simple Minds voor de vijfde keer ziet, de toevallige festivalbezoeker of de nieuwe fans die wegens een oude kinderserie de band leerde kennen op social media, het publiek verlaat met een grote glimlach het veld. Als ze niet al te druk zijn met minutenlang “la la la la” te zingen dan.