Terugblik: Vampire Weekend smaakte naar meer op Pukkelpop 2025

Op Primavera Sound mocht Vampire Weekend vorig jaar als voorlaatste het hoofdpodium op, en dat ging hen behoorlijk goed af. Hadden ze op Pukkelpop ook geen betere plek verdiend, of vinden ze een tent als de Marquee eigenlijk best?

Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!

De stembussen zijn geopend! >

Voor iemand die zo vaak over zijn eigen sterfelijkheid zingt, ziet Vampire Weekend-zanger Ezra Koenig er behoorlijk goed geconserveerd uit – zelfde krullende lokken, zelfde guitige blik, zelfde jongensachtige gelaatstrekken als toen hij in 2009 voor het laatst op Pukkelpop stond. Zou de brave man dan toch een soort vampier zijn, die ’s nachts over festivalcampings sluipt om het bloed van jonge maagden te drinken? Of beperkt hij zich tot het onthoofden van de frontmannen van wedijverende bands?

In 2009 stond de band er met hun debuutalbum, sindsdien volgden er nog vier, allemaal sterke platen waarop vergezochte genres tegen elkaar aanschurken alsof ze ervoor gemaakt zijn – Afropop en licht klassiek, uiteraard, maar ook surfrock, synthpop, ska en zelfs een streepje country. Dat vloeide allemaal mooi samen in een unieke, herkenbare sound waarop vrijdagavond in de Marquee vrolijk gedanst werd.

Kommer & kwel

“I see the vampires walking,” bevestigde Koenig onze sinistere vermoedens in de eerste song ‘Ice Cream Piano’ (eigenlijk ‘I scream piano‘, met ‘piano‘ in de klassieke muziek-betekenis van ‘zachtjes‘, als in een droom waarin je het uitschreeuwt zonder geluid dus.) “Don’t be gripped by fear,” stelde hij meteen gerust, “you aren’t next, we’re all the sons and daughters of vampires who drained the old world’s necks.“

Het verdwijnen van die oude wereld vol achterhaalde zekerheden en doordeweekse wreedheden houdt de zanger bezig. ‘Only God Was Above Us‘, luidde de titel van het nieuwe album, maar God is nu vertrokken en dus rest ons alleen de wetenschap – ‘A staircase up to nothingness, inside your DNA‘ zong hij in de tweede song ‘Classical‘, over hoe de minst gefortuneerde klassen als enigen onze oorlogen uitvechten en hoe degenen die hen vanop veilige afstand aansturen achteraf geschiedenis schrijven.

Het is best een kunst om zoveel slimme tekst over zware onderwerpen in zulke huppelende liedjes te vatten, en iedereen opgewekt ‘I don’t want to live like this, but I don’t want to die‘ te doen zingen. Vampire Weekend beheerst die als geen ander.

Vampire Weekend op Pukkelpop 2025 © Julie Rommelaere

Sax & violins

De band leek zich best op z’n gemak te voelen in de tent, zonder noemenswaardig decor of lichtshow, gewoon lekker spelen. Typerend is dat Koenig bijvoorbeeld wel af en toe, gewoon voor de lol, zijn stem liet vervormen, maar dat de heerlijke song ‘Sympathy’, die op plaat sterk op een sample steunt, helemaal live werd uitgevoerd (en getransformeerd) met behulp van viool en sax en klarinet – een hoogtepunt.

Dat soort momenten hadden er meer mogen zijn. Omdat de band maar een uurtje tijd had, speelden ze in de tweede helft vooral op veilig met de aanstekelijke, uptempo nummers uit hun naamloze debuut, en vielen songs als het scherpere nieuwe ‘Gen X Cops’ en het op Primavera ook visueel indrukwekkende ‘Connect’ helaas van de setlist. Dit smaakte naar meer, anderhalf uur bijvoorbeeld, al dan niet op de main.

Voor het slot van tijdperkgenoten The Kooks – van kwart over zes tot kwart over zeven in het zonnetje op het hoofdpodium – had Vampire Weekend waarschijnlijk bedankt, en terecht. En tegen het sprookjeskasteel en de uitgebreide fanbase van Chappell Roan konden ze vast ook niet optornen. Maar had Pukkelpop die laatste niet naar de allerlaatste spot kunnen schuiven, in plaats van het redelijk belegen Chase & Status, als je al een dance area met drie podia hebt, en Jamie xx als afsluiter in de Marquee?

Volgende keer dan maar?