Underworld beukt Down The Rabbit Hole 2025 murw en tovert de Groene Heuvels om tot een keiharde rave. Bezoekers blijven in extase achter.
Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!
De stembussen zijn geopend! >
Al lang voor de show stroomt het veld van de Hotot, de mainstage van Down The Rabbit Hole 2025, vol. Wat opvalt: vooral het oudere publiek is aanwezig en hyped. Sommige van deze oude ravers hebben jaren gewacht om de iconische dance act van Underworld live te zien. En het zou het wachten waard zijn.
De set-up oogt simpel: een cirkel van apparatuur in het midden van een verder leeg podium, als een klein Colosseum waar het muzikale geweld vandaan moet komen. Dan komen Karl Hyde en Rick Smith op. Ze zeggen hoi en nemen de aanblik van de uitzinnige menigte even in zich op. En daar gaan we.
Klassiekers from Romford to Nederland
Zoals vaker trappen de mannen uit Cardiff af met ‘Dark & Long (Dark Train)’. De grijpende beat, hypnotiserende synths en galmende vocals brengen het publiek direct in trance. Ook al zijn Hyde en Smith bijna 70, ze hebben er zin in en dat laten ze zien. Al snel verlaat Karl Hyde zijn plek achter de knoppen om over het podium te bewegen en de heupen los te gooien. Ook Rick Smith gooit zijn vuist de lucht in.
Leuk detail: voor het podium loopt er iemand op en neer met een draagbare schijnwerper met de taak die continu op Hyde gericht te houden. Bijvoorbeeld wanneer hij moonwalkend over het podium schuift.
From Romford to Nederland staat er op het scherm. Een cadeautje vanuit Romford voor het publiek in Nederland. Een cadeau van audiovisueel geweld. Want naast de pompende beats en meeslepende synths zijn er natuurlijk ook lasers, lasers en nog meer lasers. Bij ‘Two Months Off’ en ‘Push Upstairs’ gaan de handjes de lucht in. Die handjes worden vuisten bij de keiharde drops en de acid house van ‘Cowgirl’. Waar het Massive Attack vrijdagavond niet altijd lukte om het publiek mee te krijgen met een sterke, inhoudelijke show, lukt dat Underworld met hun house knallers wel.
Nieuwe muziek
In het middenstuk van de set is er ruimte voor nieuwere muziek. De enige 90’s klassieker die voorbij komt is ‘King Of Snake’, een plaat die steeds populairder lijkt te worden, wat te begrijpen is. Want wat een enge rave-plaat is dat. In combinatie met de bizarre hoeveelheid rook en de overdaad aan groene lichten en lasers waan je je op een illegale rave in een bos, waar vanachter de bomen de stem van Hyde galmt op de herkenbare sample van Donna Summer’s ‘I Feel Love’.
De nieuwere platen worden wat minder enthousiast ontvangen bij gebrek aan herkenning. ‘And The Colour Red’ uit 2023 en ‘Border Country’ van het DRIFT-project uit 2019 denderen wel door, maar de lange aaneenschakeling van bonzende beats voelen soms wat repetitief. Toch blijft Smith altijd meester van de drop. Telkens krijgt hij de menigte weer in beweging door nóg een tandje bij te schakelen. Over bijschakelen gesproken: de nieuwe track ‘Arpeggio12’ is niks minder dan keiharde techno. Het schijnt een samenwerking met KI/KI te zijn, en daar klinkt het ook wel naar.
Trein dendert door tot de climax
De Underworld-trein die inmiddels ruim een uur geleden vertrok, raast in hoog tempo door richting de onvermijdbare climax. ‘Pearl’s Girl’ barst los in een explosie van licht en geluid en de Batman & Robin soundtrack ‘Moaner’ houdt het tempo onvermoeibaar hoog. De lyrics van Karl Hyde zijn vaak wel onverstaanbaar door al het muzikale geweld van Rick Smith, maar dat draagt ook wel weer bij aan het mystieke aspect.
En even stopt de trein. Het publiek ontwaakt uit een trance wanneer Hyde ze toespreekt: ‘’How did it come to this? Beautiful people!’’ En dan is het onvermijdelijke moment daar: de eerste klanken van Born Slippy .NUXX. Deze soundtrack van Trainspotting, geschreven over alcoholisme, is verworden tot misschien wel hét meest iconische dance-anthem van de afgelopen decennia.
Alles gaat de lucht in. Handen, telefoons, mensen. Dan weer die drop, nog één keer alles eruit dansen. De lampen en lasers gaan op standje ‘alles’. Alle kleuren springen in het rond. Totdat die heerlijk herkenbare klanken weer over het veld galmen. Het veld dat geel oplicht en zo de voelbare warmte symboliseert van de verbondenheid die een dergelijk dance-anthem teweeg kan brengen. Niet voor niks zijn de afsluitende woorden van Hyde: “Every one of you is beautiful.”
Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!
De stembussen zijn geopend! >
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
Down The Rabbit Hole 2025
