Pukkelpop ♥ de Palestijnen

De genocide in Gaza houdt festivalgangers al de hele zomer bezig, maar op Pukkelpop leek het medeleven gisteren nog iets zicht- en strijdbaarder.

‘Dit is het laatste concert van mijn Europese tour, en ik was hier gisteren ook al” zei Macklemore zaterdag waarderend tijdens zijn afsluitende set op het hoofdpodium. “En ik heb nog nergens zoveel Palestijnse vlaggen en keffiyehs gezien als hier.”

De Amerikaanse rapper was één van de eersten die zich duidelijk uitsprak over de vernietiging van Gaza, in het nummer ‘Hinds Hall‘, waarin hij zijn steun uitspreekt aan de protesterende studenten in een universiteitshal die ze hernoemden naar de vijfjarige Hind Rajab, die na urenlange pogingen om haar te bevrijden alsnog door het Israelische leger vermoord werd – er zouden nog duizenden kinderen volgen.

‘If students in tents posted on the lawn, occupyin’ the Quad, is really against the law, and a reason to call in the police and their squad, where does genocide land in your definition, huh?‘ rapte hij toen. Zijn aarzelende collega’s in de muziekbusiness kregen destijds ook een flinke veeg uit de pan. ‘Yet the music industry’s quiet, complicit in their platform of silence. What happened to the artist? What d’you got to say?‘

Het nummer was een hoogtepunt van zijn set, maar vooral de kroon op een dag waarop al heel wat andere artiesten zich hadden uitgesproken – headliner Chappell Roan deed dat vrijdag overigens ook, had Macklemore zelf opgemerkt.

Watermeloen

In de Wave waren in de vooravond de Noord-Ierse rappers van Kneecap aan de beurt, die hierover altijd al heel expliciet waren en de nodige (en onnodige) kritiek oogstten toen bleek dat één van hen ook wel eens met een vlag van de Libanese politieke en paramilitaire organisatie Hezbollah had gezwaaid. (Die nam Israel onder vuur na de bombardementen op Gaza, maar had zelf toen ook al heel wat bloed aan de handen.)

Ze namen de tijd om uit te leggen hoe de geschiedenis van de Ieren (“800 jaar kolonisatie door de Britten”) het voor hen evident maakt om in de bres te springen voor een ander volk dat van de kaart wordt geveegd. (Dat het aantal overblijvende sprekers van de eeuwenlang onderdrukte Ierse taal in de tent had gepast was een beetje overdreven, maar ze passen wel op het festivalterrein.)

“Geloof me,” zei één van de rappers, “ik wou echt dat ik het níet elke avond over Palestina moest hebben, but nothing’s fucking changing,” en geef hem maar eens ongelijk. Hij prees ook de watermeloen-T-shirts aan die Pukkelpop zelf verkoopt, waarvan de opbrengst rechtstreeks naar goede doelen in Gaza gaat. The Last Dinner Party had eerder een QR-code getoont op de grote schermen waarmee je medische hulpverlening in de Gazastrook kan steunen – je vindt ze ook bovenaan deze pagina.

Viva Palestina

En dan hadden we IDLES nog te goed, die iedereen zonder Palestijnse vlag liet knielen zodat we de wapperaars goed konden zien. ‘Free Palestine’ werd in de mond van Joe Talbot doorheen het hele optreden ‘Viva Palestina’, en de band nam het ook opnieuw openlijk op voor de immigranten – waaronder veel Palestijnen – ‘that built our country, and yours‘ – een onderwerp waarover veel minder bands zich openlijk uitspreken.

Dat er hier en daar gekreund en gemopperd werd, toont aan dat dit nodig is – en wie er zich aan ergerde, mag volgend jaar natuurlijk ook gewoon thuisblijven. Want Pukkelpop is duidelijk een ontmoetingsplaats voor wie de aanhoudelijke slachtpartijen, mensenrechten-schendingen en discriminatie kotsbeu is, voor wie het anders wil. “It’s not against anyone,” zei Macklemore nog. “It’s that anyone anywhere should have equality and safety.”