Songs For The Deaf uitgeroepen tot beste Queens of the Stone Age album

De afgelopen dagen konden jullie stemmen op jullie favoriete Queens of the Stone Age album. Geen geheel onmogelijke opgave, zo blijkt uit de resultaten. Songs For The Deaf is de overtuigende winnaar van deze verkiezing.

Na de taaie zomer van 2024 keert Queens of the Stone Age terug naar het Europese continent om onder andere Lowlands 2025 en Pukkelpop 2025 te voorzien van een headlineset. De groep heeft maar liefst acht studioalbums onder de riem. In die acht albums heeft de groep van alles meegemaakt en bleek Queens of the Stone Age een draaideur van bandleden en gastmuzikanten. Van Dave Grohl, tot aan Trent Reznor, Judas Priest’s Rob Halford en zelfs Sir Elton John.

Van felle rocksongs met manisch geschreeuw tot wonderschone ballads tot aan zwoele sexy danstracks. Queens of the Stone Age heeft het allemaal gedaan en heeft heel rijk veelzijdig repertoire om een goede setlist in elkaar te schroeven. We zetten de door jullie gekozen favorieten op een rijtje.

1. Songs For The Deaf

Natuurlijk stemden jullie massaal op Songs For The Deaf! Het derde album van Queens of the Stone Age kwam uit in de zomer van 2002 en betekende de doorbraak voor de groep. Hoe kon het ook anders. Want met rammers als ‘No One Knows’, ‘Go With The Flow’ en ‘First It Giveth’, is deze langspeler all killer, no filler. Het album is verpakt als roadtrip door de Californische woestijn en de nummers worden omlijst door vrienden uit de Queens-familie die voor de gelegenheid hun beste radiostem opzetten.

Hoewel drummer Gene Trautmann zich wilde storten op andere projecten, lijken alle sterren goed te staan bij de totstandkoming van het project. Trautmann’s vervanger werd niemand minder dan Dave Grohl. Zijn broodwinning, Foo Fighters, verkeerde in deze periode in zwaar weer (understatement). Grohl besloot er tijdelijk afstand van te nemen en te drummen voor Queens. Dus onder het eeuwenoude gezegde: ‘de één zijn bummer, is de ander zijn drummer’, hield Grohl voor het grootste gedeelte van dit album het ritme. Trautmann is nog wel te horen op ‘Millionaire’ en ‘Go With The Flow’. QOTSA presenteerde zich in deze periode nog als een band met drie leadzangers, naast Homme horen we ook het gekrijs van Nick Oliveri en de doorleefde stem van Mark Lanegan. Dit album is een klassieker in de harten van Queensfans.

2. …Like Clockwork

Op twee staat het iets recentere album …Like Clockwork uit 2013. Ook dit album bevat songs die niet meer weg te denken zijn uit een QOTSA-set, zoals ‘My God Is The Sun’ en ‘If I Had A Tail’. Het album is ontstaan in een zeer heftige periode van de band. Josh Homme beleefde op de operatietafel een bijna-doodervaring, zoals bezongen in fanfavoriet ‘I Appear Missing’ en wederom verliet een drummer de groep. Joey Castillo is nog te horen op een handvol nummers, maar kon zich niet helemaal meer vinden in de richting die QOTSA insloeg met dit album. Wie bel je dan? Ja hoor. Opnieuw werd er een beroep gedaan op de trommelskills van Dave Grohl die een aanzienlijk deel van het album op zich neemt.

Naast Grohl bevat het album special guests als Alex Turner, ex-leden Mark Lanegan en Nick Oliveri, Trent Reznor, huidige drummer Jon Theodore en… Sir Elton John! De op het eerste gezicht ongebruikelijke samenwerking tussen Elton John en Queens of the Stone Age kwam tot stand via een oud huisgenoot van Josh Homme, die destijds chauffeur van Sir Elton was. Vanuit de auto werd Homme gebeld en Elton sprak de uitdagende woorden: “The only thing missing from your band is an actual queen!” Homme antwoordde droog: “Oh honey, you have no idea…” en zo ontstond ‘Fairweather Friends’. …Like Clockwork is een wel heel terechte nummer twee in dit lijstje.

3. Rated R

Na een volledig op Josh Homme gestoeld debuutalbum werd Queens of the Stone Age bij het tweede album Rated R iets meer een ‘echte band’. Bassist Nick Oliveri vormde met Homme een gevaarlijk muzikaal tandem zoals ze maar weinig worden gemaakt. Ook Screaming Trees frontman Mark Lanegan sloot zich aan bij de groep en was op dit album voor het eerst te horen.

Rated R is mogelijk het album dat de veelzijdigheid van de groep het beste weergeeft. Van snelle rechttoe rechtaan songs als ‘Tension Head’ en ‘The Lost Art Of Keeping A Secret’, naar het iets experimentelere ‘Leg of Lamb’ en ‘Better Living Though Chemistry’, en het wat meer trippy ‘Monster in the Parasol’ en ‘I Think I Lost My Headache’. Het album bevat zelfs gastvocalen van Judas Priest’s Rob Halford, die in de studio ernaast aan het werk was. Op het boodschappenlijstje van de band, ‘Feel Good Hit Of The Summer’, hoor je de metalzanger direct op de openingstrack alles geven. En wie het ietwat ongemakkelijke ‘Quick And To The Pointless’ opzet, kan horen dat Oliveri een aantal Nederlandse woordjes beheerst. Rated R is pas het tweede album van de band, maar jeetjemina. Wat een avontuur van begin tot eind.

4. In Times New Roman…

In Times New Roman… uit 2023 is op dit moment de meest recente uitgave van Queens of the Stone Age. Het album liet, geholpen door de covid-pandemie en Josh Homme’s vechtscheiding, lang op zich wachten. Maar wat was het het wachten waard. In Times New Roman… betekende een glorieuze terugkeer van de groep en is mogelijk de perfecte belichaming van wat je tegenwoordig van het nu iets volwassener Queens of the Stone Age mag verwachten.

Het album wordt fel afgetrapt met ‘Obscenery’ en ‘Paper Machete’ en bevat spannende experimentelere uitstapjes als ‘Made To Parade’, het Bowie-esque ‘Carnavoyeur’ en een spookachtig ‘Sicily’. Het album eindigt met het langgerekte ‘Straight Jacket Fitting’, waar Josh Homme zijn innerlijke Iggy Pop, en misschien zelfs wel innerlijke Nick Cave laat gaan. Een kant die we nog niet veel van hem hebben gezien.. In Times New Roman… zo duister hebben wij de band in jaren niet meer gehoord.

5. Villains

Laat het maar aan Queens of the Stone Age over om opmerkelijke keuzes te maken. Voor Villains uit 2017 ging de band de samenwerking aan met producer Mark Ronson. Het resulteerde in wel een heel gepolijst en bij vlagen ‘poppy’ album waar alle rauwe randjes schuin afgesneden zijn. Meteen vanaf ‘Feet Don’t Fail Me’ en ‘The Way You Used To Do’ weet je hoe laat het is.

Maar vergis je niet, ondanks dit uitstapje blijft Queens of the Stone Age op dit album gewoon Queens of the Stone Age. Het bevat alles wat een Queens-album nodig heeft. De wonderschone ballad ‘Fortress’ wordt opgedragen aan Camille, de destijds 11-jarige dochter van Homme, op ‘Head Like A Haunted House’ wordt een blikje Elvis opengetrokken en op ‘The Evil Has Landed’ bewijst Homme dat hij het schrijven van unieke riffs nooit zal verleren. Villains klinkt dan misschien erg gladgestreken, maar is in alle opzichten gewoon een Queens-album, net als alle anderen.