Probeer maar eens zonder glimlach terug te komen van Wilde Weide

Tijdens de tweede editie toont Wilde Weide zich een fantastisch feelgood festival, met een hoge gunfactor. Geen stress, geen drang, wel sympathie, vrijheid en een heerlijk weekend slow festivallen. Dat klinkt misschien saai, maar is het allerminst: juist door de ontspannen sfeer ontstaat er kwalitatieve tijd om je onder te dompelen in de muziek, in het moment en in elkaar.

Sommige festivals zijn best hard werken: vroeg naar het terrein voor de eerste must-sees, telkens op tijd weg van het ene podium om op tijd bij de ander te zijn, een strategisch moment uitzoeken voor (het lange wachten op) eten, je vriendengroep bij elkaar houden, tot diep in de nacht doorgaan om vooral maar niks te missen. Kunnen te gekke weekenden zijn, maar toch ook vermoeiend.

Kampeervakantie

Wilde Weide laat zien dat het ook anders kan. Direct vanaf de aankomst: hier geen gezeik met om 6 uur ’s ochtends voor de poort staan om een fatsoenlijk plekje te kunnen krijgen. Op de camping van Wilde Weide is voor iedereen voldoende ruimte. Sterker nog, wie met een grote groep komt en vooraf een mailtje stuurt, krijgt zijn eigen afgebakende stukje camping. Op die manier kunnen vrienden ook gerust wat later komen en zijn er geen scheve blikken van boze buren.

Het voelt vanaf de start als een relaxte kampeervakantie. Het terrein is niet groot, dus je bent telkens snel terug in je tentenkamp. Dat geeft bijvoorbeeld ruimte om lekker met elkaar te kokkerellen. Geen probleem om je eigen eten en drinken mee te nemen: niet naar de camping, maar ook niet naar de stages – daar zit geen scheiding tussen. Met je eigen blikje pils naar een optreden? Doet niemand moeilijk over. Op die manier is Wilde Wide ook een verademing voor de portemonnee.

Groen

Dat blikje pils kun je ook nog eens inleveren bij een grote statiegeldautomaat midden op het terrein, om dat direct duurzaam te verwerken. In datzelfde kader: het hele festival is vegetarisch, dieselgeneratoren zijn verbannen, afval wordt actief gescheiden. Wie een volle vuilniszak inlevert, krijgt een tientje terug. Busreizen en carpoolen worden gepromoot, net als het voordelig huren in plaats van kopen van (party)tenten.

Het festival laat zich zo van z’n beste kant zien, en dat werkt aanstekelijk op bezoekers. Hier en daar liggen gewoon stroomkabels op de grond, maar geen gek die eraan denkt om daar mee te gaan kloten. Planten worden met rust gelaten. Als het gaat regenen, pakt een groep hun partytent en verzorgt voor iedereen toch een droog optreden. Security? Op de ingang na vrijwel nergens te bekennen. Iedereen wordt vertrouwd, en in ruil daarvoor heerst er een bijzondere collectieve verantwoordelijkheid.

@festileaks
“We gaan de partytent inleveren” #wildeweide2025 #wildeweide #festivals #nederland Credits: Edvard Jan Visser
♬ original sound – Festileaks

Wilde Weide deelt niet alleen vrijheid uit aan bezoekers, maar ook aan hun vier curatoren. Het is voelbaar dat het voor hen niet ‘gewoon een boeking’ is en ze veel ruimte krijgen van de organisatie. Ze zijn dan ook niet alleen aanwezig voor hun eigen show, maar een groot deel van het weekend zichtbaar. Joep Beving valt met zijn ruime 2 meter regelmatig op midden in het publiek, Pip Blom doet op vrijdag een rondje met de familie, Moody Mehran heeft een glimlach voor oor tot oor tijdens zijn euforische b2b-closing set met Benny Rodrigues en Goldband deelt bloemen uit van een bevriende bloemenschuur (betaalbare romantiek!) en plant hun favoriete haringkar uit Schevenigen in de foodcourt. Die oprechte betrokkenheid maakt alles nét even specialer.

Hekken

Het festivalterrein van Wilde Weide (en Wildeburg) is waanzinnig, en telt zonder twijfel als één van de mooiste van Nederland. Er zit duidelijk veel liefde en fun in, en elk jaar komen er weer extra kunstwerken bij. Echt grote paden zijn afwezig, dus je slentert altijd via een doolhof van tussendoorpaadjes van podium naar podium. Onderweg kom je talloze hoekjes tegen – van een bibliotheek tot frikandellenbos – en stuit je op prachtige kunstinstallaties, zoals een enorm tankerschip en een grote raket (waar je gewoon in kunt én je eigen telefoon met de bluetooth kunt verbinden voor je eigen mini-party).

Maar het is ook duidelijk dat niet de volle potentie wordt benut. Best lelijk duidelijk ook, want er staan veel bouwhekken die de droom van vrijheid pijnlijk verbreken. Juist de afwezigheid daarvan is op Wildeburg altijd zo mooi. Door de hekken wordt het terrein verkleind: onder andere het geweldige bamboebos blijft grotendeels dicht, de geliefde areas rondom de Helling, Duinpan en Achtertuin doen niet mee en het Vuurtorenstrand voelt als een rare achterafhoek door het ontbreken van een fatsoenlijke doorloop. Begrijpelijk dat het nodig is met deze capaciteit, maar daardoor dwaal je wel echt een stuk minder dan op Wildeburg, en verdwalen is er sowieso niet bij. Hopelijk trekt het festival in volgende jaren meer bezoekers, zodat ook meer van het terrein open kan.

Een ander aandachtspunt is er bij de voorzieningen. Het comfortlevel is goed, maar niet enorm. Op een festival van deze capaciteit verwacht je niet ’s ochtends lang in de rij te hoeven staan voor douches of wc’s, en überhaupt laat die wc-kwaliteit wat te wensen over. Dixi’s zijn af en toe toch smeriger dan je wil, sloten kapot, wc-papier ontbrekend of zeep afwezig. De kwaliteit van het eten is lekker, maar het aanbod beperkt: na drie dagen heb je zo ongeveer alles wel gehad. Terwijl het nou juist goed bij de geheel verzorgde festivalvakantie-vibe zou passen om te excelleren in deze zaken.

Focus op muziek

Niet veel tijd kwijt met verdwalen op Wilde Weide dus, maar in plaats daarvan volop focus naar het muzikale programma. Geen mega headliners of gigantische must-sees, ook dat helpt mee aan de relaxedheid van het festival. Soms wel iets te. Met name op vrijdag zit er wel erg weinig urgentie in de line-up. Sprints zet een geweldige headline-waardige rockshow neer en vormt bij uitstek het hoogtepunt van de dag, maar verder zijn er overdag weinig echte pieken.

Op zaterdag komt dat helemaal goed, en vormen de hoogtepunten elkaar op. Katy J Pearson speelt een prachtige indieset op de Wildlive, NONCHELANGE pakt een bomvolle Kas helemaal in met zijn feelgood pop-slash-comedyshow, Maan verrast vriend en vijand met een fantastische nieuwe sound, Jasper Tygner toont een indrukwekkende live-elektronica show en afdansen kan eigenlijk nergens mis: Klangphonics, HAAi, DJ Europarking en de dj-set van Pip Blom zijn allemaal dik aan.

In die nachten toont Wilde Weide ook bij uitstek dat een relaxed festival niet een saai festival is. Het Strand staat Wildeburg-style volgepakt met ravers voor de closing set van Moody Mehran op vrijdag, en gelijktijdig stuitert de Kas uit elkaar tijdens de DJ Europarking.

Kwaliteit boven kwantiteit

Niemand kwam naar Wilde Weide voor die ene onmisbare act, maar iedereen loopt er weg met memorabele shows. Juist het gebrek aan gigantische FOMO-clashes zorgt ervoor dat je open kan staan voor nieuwe dingen en verrast kan worden. Dat je even een momentje met je vrienden kunt pakken voor een goed gesprek. Of om in een vibrerende hangmat te gaan liggen, een sauna te pakken, een stukje te zwemmen of ontspannen te dansen bij de Koperen Hond of Hutje Mutje. Zonder het vervelende gevoel te hebben dat je tegelijkertijd 100 dingen mist. Door minder aanbod en meer rust, ontstaat kwalitatieve tijd om op te gaan in het moment, in de muziek en in de mensen om je heen. Die kunst verstaat Wilde Weide als geen ander.

Het kan dan ook niet anders dan dat veel mensen er een nieuw lievelingsfestival bijhebben. Goed nieuws voor hen: Wilde Weide is er gewoon weer bij in 2026. Het festival vindt dan plaats op 3, 4 en 5 juli.