Het was weer genieten, de tiende editie van Down The Rabbit Hole. Een veelzijdig programma, sterke headliners en veel te zien en doen daaromheen. Maar de groei die het festival door heeft gemaakt de afgelopen jaren zorgt ook voor wat groeipijn hier en daar.
Nu de tenten weer opgeborgen zijn, is het tijd om de balans op te maken van een mooi festivalweekend. Naast Rock Werchter en Wilde Weide was het ook het weekend van Down The Rabbit Hole 2025. Een jubileumeditie, want dit was de tiende editie van DTRH. Zo gaat die de boeken in.
Veelzijdig programma
Down The Rabbit Hole blonk opnieuw uit in kwalitatieve veelzijdigheid. In de top 25 van het publiek is weer een bonte mix van genres terug te vinden: van de Franse chansons van Zaho De Sagazan tot de punkrock van Fat Dog. Het meest bijzondere verhaal kwam misschien wel van De Niemanders, een band die bestaat uit vluchtelingen. Ongehoord, tot nu.
Een ander bijzonder verhaal kwam er uit de hoek van S10. De zangeres zit in een heftige periode van haar leven nadat ze een paar weken geleden haar tweelingbroer verloor. Desalniettemin verpulverde ze Down The Rabbit Hole met een lawine van memorabele shows: als special guest was ze opener van de mainstage, gaf ze een theatershow in de Bossa Nova, een surprise party in de Fuzzy Lop en een dj-set met Froukje op de camping. Petje af.
Dan waren er nog de acts die weliswaar minder onverwachte hoogtepunten waren, maar desalniettemin de boeken ingaan als memorabele momenten van Down The Rabbit Hole 2025. De 20e verjaardagsshow van De Jeugd Van Tegenwoordig zorgde voor een afgeladen vol Hotot-veld vol meezingers en moshpits, en Underworld verbroederde zaterdagavond alle generaties ravers. De bijna 70-jaar oude muzikanten werden verkozen tot beste act van het festival.
Voor wie geen zin had in muziek, was er weer ook veel te beleven. Met dansworkshops van bijvoorbeeld Dabke, theater, kleien, de maatschappelijk geëngageerde striptease shows van Striptopia en heel veel waterpret.
Gegroeid festival
Dat het festival zou groeien, was vooraf al duidelijk. Op deze tiende editie waren er 50.000 bezoekers, 3.000 meer dan vorig jaar. Om dat in goede banen te leiden, werd het terrein aangepast. Dat zorgde voor een aantal mooie verbeteringen: door meer ruimte tussen de Fuzzy Lop en het strand is de doorstroom richting de Hotot nu (eindelijk) een stuk beter. Het open karakter van tweede podium Teddy Widder zorgt er bovendien voor dat het publiek makkelijker wat meekrijgt van de optredens daar.
Het terrein voelt daarmee ruimer, haast meer dan toen het nog drieduizend bezoekers minder ontving. Maar een aantal zaken lijkt niet meegegroeid met de capaciteit. Met name op vrijdag en zaterdag staan er vrijwel constant serieuze rijen voor de wc’s, barren en foodtrucks. Wanneer op zondag een deel van het festival al naar huis is om buien te ontwijken, is direct te merken hoe veel prettiger de drukte is.
Natuurlijk hoort het er op een groot festival bij om soms in de rij te staan, zeker als je op piektijden of piekplekken faciliteiten opzoekt. Maar dat het bij populaire optredens niet te doen is om binnen een kwartiertje wat te drinken halen, voelt toch vervelend: dan mis je zo een kwart van een optreden. Ook is het op piektijden lastig om een zitplek te vinden, net als in de nachten bij alle kampvuren.
Op de camping is een soortgelijk beeld te zien. Wachttijden voor de campingdouches blijven in de ochtend nauwelijks onder een uur. En ook voor de kampeerplekken zelf lijkt elke vierkante meter te moeten worden benut: een beetje ruime plek met een groep vinden is echt een uitdaging.
Dat is een massaliteit die we goed kennen van Lowlands, maar toch minder van Down The Rabbit Hole, dat altijd is neergezet als een idyllisch festival. Wie wil dat bezoekers in een ‘rabbit hole’ kunnen duiken, verwacht een bepaalde mate van relaxedheid die er door de jaren heen steeds meer uit is gegaan.
Gekoesterd
Misschien moeten we voor lief nemen dat oude tijden zijn vervlogen. Down The Rabbit Hole had altijd een prachtige plek tussen het ‘kleine’ Best Kept Secret en het ‘grote’ Lowlands, maar de verschillen met die laatste zijn eigenlijk steeds lastiger aan te wijzen. Dat hoeft niet erg te zijn: Lowlands is immers een prachtige plek. Maar het vergt wel een kleine switch in verwachtingen. Zeker gezien het festival een vergunning heeft om nog eens 10.000 mensen extra toe te laten. Dat is “geen doel op zich”, zei directeur Ide Koffeman destijds, en “het moet in verhouding staat tot de kwaliteit van het festival”.
Die kwaliteit van het festival, is over het algemeen natuurlijk dik in orde. We koesteren een plek waar we acts als Massive Attack en FKA twigs schitterende én inhoudelijke shows kunnen zien geven voor een serieus betrokken publiek, en tegelijkertijd tienduizenden een nacht lang uit hun dak kunnen gaan. We koesteren een festival dat zó veel talent in huis heeft dat het last-minute waardig een headliner kan vervangen. We koesteren dat naast al die muziek ook volop ruimte wordt gegeven aan kunstcollectieven en theatergroepen. Dat er spoeltoiletten zijn, een prachtig strand en meer, een recyclesysteem en andere duurzaamheidsinitiatieven, uitstekende logistiek en zo nog even door.
En dus kijken we ontegenzeggelijk uit naar de volgende tien jaar Down The Rabbit Hole. Maar iets minder vaak in de rij, dat zou toch wel lekker zijn.
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
Down The Rabbit Hole 2025
