Justin Timberlake op Pinkpop 2025: te gast bij zijn eigen karaokefeest

Op vrijdagavond de eer aan showman Justin Timberlake om een strik rondom het hoofdpodium van Pinkpop 2025 te maken. Het publiek weet hij echter pas na een lang voorspel enigszins te verleiden.

Officieel is Justin Timberlake op tour ter promotie van zijn nieuwe plaat Everything I Thought It Was. De langspeler kon echter rekenen op een bak kritiek, variërend van ‘eendimensionaal’ tot ‘een herhaling van zetten’ met ‘ongemakkelijke teksten’. Wijselijk richt Timberlake zijn show daarom op het oude werk: de artiest probeert ons voor anderhalf uur terug te teleporteren naar 2003, naar de periode waarin hij de muziekwereld samen met producer Timbaland om zijn vinger kon winden.

Zo’n nostalgie show zou geen probleem moeten zijn: Justin Timberlake staat immers bekend als een zwoele showman met scherpe danspasjes en falsettos die je tot aan andere kant van de weide hoort. Dat de muziek niet super actueel is, kom je dan wel mee weg. Maar op Pinkpop ontbreekt het ook dáár aan: de man heeft wel een erg hoge pet op van zichzelf en zingt grote delen van zijn songs niet zelf.

Valse start

Direct vanaf de start valt op dat Timberlake het zich er makkelijk vanaf probeert te maken. Het lijkt alsof hij vergeet waarom hij op dit podium staat: om te zingen. Bij openingsnummer ‘Mirrors’ verzaakt Timberlake zijn eigen uithalen, en gaat in plaats daarvan voor: “Somebody sing it to me!”.

Dat blijkt een rode lijn door de avond te worden. Bij grootste hits als ‘Cry Me A River’ vraagt Timberlake vooral om het publiek de tekst te laten invullen. Justin is een top entertainer, maar wij zijn hier toch niet ingehuurd als artiesten? Of moeten we vanavond onze eigen karaokeshow presenteren? Zijn gebrek aan zang wordt – zodra opgemerkt – een pijnlijke doorn in het oog. Wanneer je het hebt gezien, kan het je niet níet meer opvallen.

Daarbij helpt het niet dat het Pinkpop-publiek opvallend tam is. De hele dag al, overigens. Timberlake zal ongetwijfeld gewend zijn aan zijn eigen shows, waarbij gigantische zalen al zijn songs woord voor woord terug scanderen. Dit meer algemene festivalpubliek gaat niet zo makkelijk mee, en dan is Timberlake toch iets te cool om zich aan te passen. Het komt daarmee in een vicieuze cirkel terecht: het publiek geeft de showman weinig, waarop hij op zijn beurt ook met de pet ernaar gooit, en vice versa. What goes around… comes around.

Ode aan band

Gelukkig maakt de ‘Tennessee Kids’ band nog een hoop goed: zij hebben juist de perfecte noten, de zang in de achtergrond die op de voorgrond zou moeten staan, en het enthousiasme om er een geslaagde show van maken. Zodra Justin dan ook het woord geeft aan deze grote familie, wordt het voor velen echt leuk en interessant. Gitaar, trompet, vocoder – een voor een voegen ze unieke elementen toe aan de set. Ze zwepen het publiek op met blazers, funky geluiden en veel kreten om de sfeer erin te krijgen.

Timberlake mag zich in de handjes knijpen met deze band. Zij dragen hem op een fluwelen kussentje, waar hij zelf vooral voelt als een verdwaalde schim van wat hij ooit geweest is. Wanneer hij met de achtergrondzangeressen danst tijdens ‘Lovestoned/I Think She Knows’ hebben zelfs zij een blik in de ogen die schreeuwt om wat meer energie. Maar Justin krijgt te weinig en heeft applaus nodig, alsof hij een moderne variant van Tinkerbell is.

Oude scharrel

Aan de mate van hits ligt het niet: er zijn weinig nummers die een doorsnee Pinkpop-bezoeker nog nooit heeft gehoord. Maar zelfs nummer als ‘My Love’ en ‘SexyBack’, toch wel hoogtepunten uit zijn carrière, kunnen de massa die steeds verder wegloopt maar tot op zekere hoogte bekoren. Timberlake komt weinig verder dan een aanzienlijke hoeveelheid clichés. “Who’s ready to dance with me?”, “I wanna see those hands in the air”, een uitgestrekte “What’s uuuuup?!”.

De tijd dat Justin je van begin tot eind wist mee te nemen in schaamteloze, sensuele dromen, voelt ver weg. Het heeft inmiddels meer weg van die scharrel van tien jaar geleden, die met dezelfde trucs en mooie woorden je toch weer probeert in te palmen. Inclusief gladde zonnebril, die ook ver na de zonsondergang gewoon op blijft staan. Helaas voor hem, zonder succes.

Dak eraf

Vooruit, in het laatste blokje, vanaf ‘Can’t Stop The Feeling’, lijkt het toch nog een beetje te lukken. We prijzen ons gelukkig met een goede uitvoering van ‘What Goes Around/Comes Around’. Dan komt er ook nog een lekkere mix van alle samenwerkingen: die met Madonna op ‘4 Minutes’, met Jay-Z op ‘Holy Grail’, een moordend liefdesnummer als ‘TKO’ en een R&B knaller als ‘Ayo Technology’. Allen hadden ze langer mogen duren, want het publiek snakt ernaar om nog heel even het dak eraf te laten knallen.

Is het publiek eindelijk wat losser, kiest Timberlake ervoor om achter de piano te kruipen en af te sluiten met de rustige ballade ‘Until The End Of Time’. Zo gaat de set, na anderhalf uur eindelijk op stoom, heel snel als een nachtkaars weer uit.

Tsja, wat een hits heeft deze man. Maar het zijn duidelijk niet meer de hits van nu: ze bleven achter in de tijd van boybands, Hyves en msn. Nostalgie valt best tot een feest te maken, maar als dat dan ook ontbreekt – door de zang en dans voornamelijk over te laten aan het publiek – blijft er weinig over, en weet Timberlake de hoge verwachtingen niet waar te maken op Pinkpop 2025.

Ken je de Festival Cadeaukaart al?
Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »