Kijken: Pinkpop zet legendarische shows op YouTube

Geniet van Pinkpopgeschiedenis vanuit je luie stoel. Met shows van onder andere Dire Straits, The Police, Rage Against The Machine en nog heel veel meer. Het festival heeft deze shows op YouTube geplaatst.

Tijdens de edities in zowel Geleen als Landgraaf is er geschiedenis geschreven op de podia van Pinkpop. Denk aan de stagedive van Eddie Vedder, de aardbeving van Rage Against The Machine, of het biertje van John Coffey. De organisatie achter het festival heeft inmiddels het archief opengegooid, hier en daar wat opgepoetst en op YouTube geüpload. Met Pinkpop Archive geniet je vanuit je luie stoel, in de trein, of tijdens die ene saaie meeting van de rijke historie die het festival te bieden heeft.

We pikken er een paar uit:

De vuurdoop van Rammstein (1997)

Geheel onbekend was Rammstein niet meer in 1997. De band had al twee zaalshows in Nederland erop zitten, en genoeg naam en faam gemaakt in het thuisland. Maar hét exportproduct wat de groep tegenwoordig is, was het toen nog niet. Op zondag 18 mei 1997 speelt Rammstein voor het eerst een festivalshow in Nederland. Pinkpop maakt kennis met wat later een gedroomde headliner zou worden. Zanger Till Lindemann (34) betreedt het podium in een lange brandende jas en dreunt de bandnaam herhaaldelijk in de hoofden van de bezoekers: goedemiddag, wij zijn Rammstein. Met de kennis van nu oogt de pyro misschien wat knullig, maar wie erbij was weet: we staan hier te kijken naar iets wat nog wel eens héél groot zou kunnen worden.

Eitje voor Anouk (1998)

In het najaar van 1997 brak een piepjonge Anouk door met de monsterhit ‘Nobody’s Wife’. Alle reden voor Pinkpop om de zangeres een mooie plek op de slotdag te gunnen tussen The Verve en Smashing Pumpkins. Er was zelfs zo veel vertrouwen in Anouk dat ze op de poster Garbage, K’s Choice en Faithless achter zich liet. Toch was een grappenmaker in het publiek het niet helemaal eens met de boeking, en gooit tijdens het openingsnummer een protest-eitje naar de pas 23-jarige zangeres. Wat er toen gebeurde, bevestigde voor eens en voor altijd haar status als rockchick der Lage Landen: het met eigeel besmeurde shirt ging uit en werd met een stalen gezicht het publiek in gemikt. De rest van het optreden zien we de zangeres in een knalrode sportbeha. Enkele onzekere ventjes scanderen “tie-ten, tie-ten!” naar het podium, maar Anouk sneert terug: “ja jongens, dit zijn nou tieten”.

Josh Homme scheldt in het Nederlands (2003)

Queens of the Stone Age geniet volop van de grote doorbraak wat Songs For The Deaf (2002) ze heeft gebracht. Het brengt de groep op Pinkstermaandag 2003 langs Pinkpop. QOTSA presenteert zich hier nog als een band met drie frontmannen. Naast Josh Homme zien we bassist Nick Oliveri, goed voor een maniakale krijs, en eens in de zoveel tijd horen we Mark Lanegan’s gruizige stem. Met name door Oliveri’s bijdrage en aanwezigheid klinkt Queens bijna angstaanjagend. De setlist bestaat uit songs die we vandaag de dag niet meer hoeven te verwachten, zoals ‘Quick And To The Pointless’, ‘Hangin’ Tree’ en ‘Ode To Clarissa’. Halverwege de show ziet Homme iemand in het publiek die wil vechten, en pakt hem aan met het nodige verbale geweld wat we verder niet zullen herhalen. De scheldkanonnade wordt afgetopt met een bijna foutloos: “Ik pak je klootzak! Ik pak je, vieze lul!”.