Headliners hebben ze niet op Wildeburg. Een echt duidelijke festivalplattegrond trouwens ook niet. Het terrein hangt aan elkaar van kleine paadjes die overal en nergens heen kronkelen. Wie eenmaal in het bamboebos terechtkomt, weet dat ‘ie minstens weer een half uur van z’n dag kwijt is voor daar de gewenste uitgang is gevonden.
Maar ach, waarom zou je de uitgang ook willen vinden als elk hoekje weer een andere verrassing biedt? Een toren om in te klimmen. Een oogverblindend schouwspel van lasers. Of een telefoon die je direct in verbinding brengt met een festivalbezoeker aan de andere kant van het terrein.
Aan Wildeburg komt geen einde. Niet alleen omdat paden eindeloos lang doorgaan, ook de muziek stopt niet. Wie op Wildeburg is vergeet maar beter het begrip tijd. Dagen en nachten vloeien in elkaar over en vormen een geheel. Pieken zijn er continu, dutten en eten komt hier en daar tussendoor. Maar hoe lang de trip ook duurt, te kort is Wildeburg toch altijd.
