Lowlands 2025: Queens of the Stone Age zegt 'sorry' met de grootst mogelijke bos bloemen

Na de afzegging van vorig jaar komt Queens of the Stone Age de schade herstellen op Lowlands 2025. Een flauw goedmakertje werd het zeker niet. Met publieksfavorieten, ballads, rammers én een crowdsurfende Josh Homme geven de Queens ons precies de royale beloning waar we al een jaar op wachtten.

Queens of the Stone Age mag dan wel een headliner van formaat zijn, door de b2b-set van Job Jobse en KI/KI worden ‘de Queens’ bij hun vijfde passage op Lowlands verdrongen naar de vooravond. Gelukkig lijkt het de Amerikanen bar weinig te deren. De groep trekt vanavond alle registers open met een setlist die de veelzijdigheid van QOTSA met verve aantoont. Van beukende spierballenrock tot sexy glijers, en van ballads tot een crowdsurfende frontman. Deze set van de Queens kan vanavond werkelijk iedereen bekoren.

‘Sunset slot, schmunset slot’

Enkele minuten voordat Queens of the Stone Age de planken van de Alpha betreedt, is de felle en laaghangende brandende zon verdwenen achter een wolk. ‘My God Is The Sun’ bezingt de band, ook zo vanavond. En God luistert, kennelijk. ‘Sunset slot, schmunset slot.’

Geholpen door dit bovennatuurlijk ogende stukje toeval trapt QOTSA de set af met ‘You Think I Ain’t Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire’, meteen gevolgd door doorbraakhit ‘No One Knows’. Je weet dat je als band goed werk doet wanneer zelfs de riffs luidkeels worden gescandeerd. En het koor heeft geoefend, ook het verslavend pakkende basloopje van ‘Burn The Witch’ zingt de Alpha vanavond trouw mee.

De mouwen zijn opgestroopt en het tempo wordt nog even opgeschroefd met ‘Paper Machete’. Hierna spoort Josh Homme ons aan om te dansen op ‘Smooth Sailing’. De eerste vijf nummers in de set tonen aan dat zowel de band als het publiek hier vanavond zijn gekomen om het beste in elkaar naar boven te halen.

Eclectische en unieke setlist

Na ‘My God Is The Sun’ legt gitarist Troy van Leeuwen – voor de gelegenheid weer eens in zijn mooiste pak – de maracas weg, en is het tijd voor het eerste kleine ‘cadeautje’ van de set. Onder het machtige en loeizware basgeluid van Michael ‘Mikey Shoes’ Shuman dreunt ‘Made To Parade’ door de Alpha. De set wordt nog verder opgeleukt met de iets toegankelijkere, maar niet heel vaak gespeelde meezinger ‘In My Head’.

De set blijkt net zo eclectisch en divers als het gehele affiche van Lowlands. Homme neemt plaats achter een pas opgereden pianootje voor ‘The Vampyre Of Time And Memory’. De ballad voelt als een welkome afwisseling na al het gitaargeweld. “I’m alive, hooray.” was niet vaak zo toepasselijk. De kalmte duurt niet lang, al vrij snel daarna telt Jon Theodore op zijn cowbell tot vier. ‘Little Sister’ is het tweede echt grote explosieve moment van de avond. Tot dat…

Alpha-male Homme zegt ‘sorry’

Josh Homme heeft er nooit een geheim van gemaakt wel veel van Nederland te houden. Hij woonde er kort, is ons Nederlanders altijd dankbaar geweest voor alle support over de jaren en kan maar niet stoppen met zijn ‘godverdommes’ en ‘dankjewels’. Flauwe artiestentrucs, zou je zeggen, maar met de setlistkeuze van vanavond blijken het zowel woorden áls daden.

Het grootste cadeau van de avond is het lang uitgerekte ‘Straight Jacket Fitting’, inclusief een crowdsurfende, én rondlopende Josh Homme. Bij zaalshows zien we hem wel eens vaker door de mensenmassa’s heen bewegen, maar zelden zien we de frontman zó midden in een festivalpubliek staan. Homme ontketent vanavond zijn innerlijke Iggy Pop en maakt op zijn dooie gemakje een wandeling door het linker voorvak en neemt zelfs buiten de tent een kijkje. Het lijkt zijn manier van ‘sorry’ zeggen voor de plotselinge afzegging van vorig jaar. En dat doet hij niet met een bosje bloemen uit het eerste de beste tankstation.

Nadat de excuses zijn aanvaard, is het tijd voor de goedmaakseks in vorm van ‘Make It Wit Chu’. Het glijerige chanson zorgt voor misschien wel het grootste meezingmoment van de avond. Alsof het allemaal nog niet heet genoeg was vandaag.

Nog één laatste pak rammel

Queens of the Stone Age sluit af waar het ook mee begonnen was, namelijk met snoeiharde bangers van doorbraakalbum Songs For The Deaf. Zodra de gitaren weer naar een lage C zijn gestemd is het tijd voor actie.

Na ‘Go With The Flow’ klinken Fertita’s synths dreigend, Theodore begint met zijn hi-hat te tikken, Shuman laat zijn bas lager brommen dan het de hele avond al heeft gedaan. Het vijftal kijkt zwijgend het publiek in. Zonder verdere instructies weet het publiek heel goed wat haar te doen staat. Zowel in- als rond de Alpha worden meerdere circlepits geopend. Het is ‘Song For The Dead’ die deze overtuigende set van Queens of the Stone Age afsluit. Op een manier waar menig metalband jaloers zou zijn, wordt apparatuur en publiek flink op de proef gesteld. Nog een allerlaatste keer wordt het hele Alpha-gebied flink door elkaar gerammeld.

Queens of the Stone Age geeft vanavond het publiek – ondanks de relatief korte settijd – toch alles wat het wil en zet op de vroege vrijdagavond al de standaard voor de rest van het weekend. Long live the Queens!