Na twee debutanten op de hoogste plek van het Pinkpop-hoofdpodium ligt de weekendfinale van Pinkpop 2025 met Muse in meer dan vertrouwde handen. Los van een recent uitgebrachte single ‘Unravelling’ heeft de groep niets nieuws onder de arm, dus ook niets te promoten. Muse tourt deze zomer dus op de bonnefooi en heeft hiermee volledige vrijheid in setlistkeuze, maar kan daar niet iedereen op Pinkpop mee bekoren.
Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!
De stembussen zijn geopend! >
Muse keerde na enkele festivals binnen het iets hardere segment, Rock Fest in Finland en Hellfest in Frankrijk, weer ‘gewoon’ terug naar Landgraaf voor het slotstuk van Pinkpop 2025. Waarbij de metalfestivals al werden voorzien van een iets zwaardere setlist en er zelfs fan-favorieten van stal werden gehaald, krijgt ook Pinkpop een op maat gemaakte setlist voor haar kiezen.
Een knallende ‘metal’-opening, gevolgd door routine
De band opent met ‘Unravelling’. Het nummer werd op de vrijdag van Pinkpop uitgebracht en is dus pas enkele dagen oud tijdens hun shwo. Op Matt Bellamy’s nieuwe 8-snarige gitaar zien en horen we Muse met nóg zwaarder riffwerk dan we al van ze gewend zijn. De band stort met de nieuwe track ijzerdraadgeteister en fretgekletter uit over Megaland zoals Korn enkele minuten eerder nog liet horen aan de overkant van het veld. Maar dan op zijn Muse: met loepzuivere grootse uithalen van Bellamy, melodieuze precisie in de solo’s, de nodige pyrotechnische opsmuk en een verwoestende bas.
Beginnen met een twee dagen oude track is direct de meest gewaagde keuze van het openingsoffensief, want daarna gaat Muse op de automatische piloot. Na ‘Map Of The Problematique’ pakt bassist Wolstenholme zijn moment op de catwalk: de iconische bassriff van ‘Hysteria’ galmt over Megaland. Eindelijk lijkt het publiek achter de diehard fans óók de aandacht erbij te hebben. Ze worden een beetje geholpen door een spectaculair vlammenspel tijdens het nu-metalachtige ‘Won’t Stand Down’ en stadionmeezinger ‘Thought Contagion’.
Zodra de drill sergeant zich laat zien en ons commandeert te antwoorden met “Aye sir!”, staan de ruggen op Pinkpop direct recht. De simplistische, maar o zo lekkere riff van ‘Psycho’ is het eerste echte explosieve moment van de avond. Een deel van het Pinkpop-publiek lijkt het vooral te moeten hebben van de makkelijk verteerbare hits en verliest direct de aandacht wanneer het iets ingewikkeld wordt. Moet je net Muse hebben.
De trukendoos gaat open
Na dit overtuigend eerste kwartier op routine verdwijnt Matthew Bellamy even in de coulissen. Zijn hoofd zingt ons vanaf de schermen in het kort een opgeschudde versie van ‘Kill Or Be Killed’ toe (de ‘Felsmann + Tiley Reinterpretation’ om precies te zijn, dat u het even weet). Je ziet nog nét geen grote cartooneske vraagtekens boven de hoofden van het Pinkpop-publiek. Gelukkig blijkt dit slechts een korte adempauze in de set en lijkt de show weer op de normale manier hervat te worden met het dansbare ‘Compliance’ en dromerige ‘Madness’.
Wanneer Bellamy, met hulp van zijn gitaar met meerdere ingebouwde trukendozen (zoals een kaoss pad) een ‘eyo’ moment met het publiek creëert, dient dit uiteindelijk als inleiding voor een van de vele verwachte klapstukken van de avond. Zodra de intro riff van ‘Plug In Baby’ over de snaren glijdt is al het ‘moeilijke gedoe’ van eerder al lang weer vergeten en vergeven. Opnieuw zingt het hele veld mee.
Een traktatie voor de superfans, een theekransje voor anderen
Op de voorste rijen zaten de eerste Musers al uren te wachten. Dit lange wachten is beloond met bijvoorbeeld ‘Unintended’, dat de band voor het eerst sinds 2013 (!) speelt en in een bijzondere uitvoering wordt gebracht. Het toont wederom Muse’s hoogstaande vakmanschap, zeker niet in laatste plaats door de bijdrage van ‘vierde lid’ Dan Lancaster, die wel heel flexibel inzetbaar is. Het is zowaar een nóg mooiere pianogedreven uitvoering van de wonderschone ballad op het Showbiz album.
Muse presenteert op dit moment van de set een tweeluikje van ‘deepcuts’, dat wordt afgesloten met een wel heel lang uitgesponnen en kolossaal uitgevoerde versie van ‘United States of Eurasia’. Waarbij sommige tot tranen geroerde superfans niet weten wat hen overkomt, is de combinatie van een perfect uitgevoerde, wonderschone ballad en een grootse, theatrale rockopera iets te veel gevraagd voor de aandachtsspanne van anderen. Hadden jullie graag nog een gebakje bij het theekransje gewild?
Te vroeg stoppen?
‘Time Is Running Out’ en ‘Supermassive Black Hole’ luiden de laatste minuten van Pinkpop 2025 in. Vuisten gaan vooral in de lucht bij ‘Uprising’, dat is uitgegroeid tot een multi-inzetbaar protestanthem. Vanavond meegezongen om veel verschillende redenen. Niet alleen de volledige songtekst, maar ook de details (“so come on!”) worden trouw opgedreund.
Met nog een minuut of twintig op de klok staat Wolstenholme opnieuw op het puntje van de catwalk, ditmaal met mondharmonica. Bezoekers kijken na een vlugge blik op hun horloge elkaar fronsend aan. Muse gaat toch niet te vroeg stoppen vanavond? Ennio Morricone’s ‘Man With The Harmonica’ betekent immers al jaren het begin van het einde – van het optreden welteverstaan.
Vanaf de eerste drie dreunen van ‘Knights Of Cydonia’ klinkt het nummer een klein tikje anders dan we gewend zijn. Voor het eerst speelt Muse de track een toontje lager, vermoedelijk om Bellamy’s acrobatische (doch iets ouder wordende) stembanden iets tegemoet te komen. Ouder worden is geen schande, deze transpositie valt nauwelijks op. Sterker nog, de galopperende climax waarbij je je in een intergalactische aanvaring waant, klinkt hierdoor nog nét wat gemener en dreigender dan voorheen.
Poppy einde
Gelukkig. Muse stopt niet eerder. Dan Lancaster start de toegift met een fraaie dansremix van ‘The 2nd Law: Isolated System’. We krijgen er zelfs nog een kostuumwissel bij: Bellamy verschijnt in een kek LED-jasje voor de laatste twee songs. ‘Undisclosed Desires’ lijkt in eerste instantie een vreemde keuze. Toch blijkt het in dit punt van de set, na enige aanmoediging van de frontman, een uitstekende armenzwaaier. Wanneer het refrein klinkt onder de blikkerige slap-bass van Wolstenholme gaan duizenden handjes de lucht in. Een aangrijpend gezicht.
Die armen blijven nog even in de lucht voor het ritmische handjeklap van ‘Starlight’. Het massaal gescandeerde “Hold you in my arms” zorgt, zeker met het toegevoegde vuurwerk, voor een mierzoet einde, maar het past uitstekend bij het moment. Muse had Pinkpop 2025 geen beter einde kunnen geven. Laat ‘All You Need Is Love’ maar komen!
Festileaks is weer op zoek naar de allerbeste festivalacts van het jaar. Het publiek bepaalt de Festivalacts Top 100 en daarmee ook de winnaar. En het publiek, dat ben jij – dus stem nu!
De stembussen zijn geopend! >
Ken je de Festival Cadeaukaart al?Hét cadeau voor feestend Nederland, in te wisselen bij meer dan 1.000 festivals. »
Pinkpop 2025
